Column

In de kleine uurtjes

Optreden op de jaarlijkse Uitmarkt in Amsterdam lijkt me vooral voor de minder bekende artiesten geen sinecure. Ze zullen vaak aan tegenstrijdige emoties ten prooi vallen. Ze krijgen de kans om de aandacht van een groter publiek op hun talenten te vestigen – wat wil je nog meer – maar tegelijkertijd komen ze in aanraking met de nukken van dat publiek.

Publiek kan wreed zijn. Gisteren was het in de broeierige warmte van het Museumplein, waar het krioelde van de bezoekers, niet anders. Ik kende het programma niet goed, liep lukraak over het terrein en kwam pas tot stilstand toen ik twee jonge vrouwen op blote voeten, samen met twee begeleiders, voor een kleine tent hoorde zingen.

Dat deden ze verrassend goed: mooie close harmony, afgewisseld met solozang. Ze zongen in het Nederlands, voorzover het verstaanbaar was. Achter hen dreunde de jeugd op een lange skatebaan, even verderop klonk de bulderende muziek van een band met zanger. De vrouwen lieten zich niet uit het veld slaan. Tussen de nummers door vertelden ze wat over hun muziek en wezen ze op de mogelijkheid om meer van hen te zien en te horen: het Wilhelmina Huiskamerfestival, een tweedaags (4 en 5 september) theaterfestival in 27 huiskamers in en rond de Amsterdamse Wilhelminastraat.

Theater in de huiskamer – kleinschaliger kon het niet, en zo klonken die twee vrouwen ook in de intimiteit van hun persoonlijk getinte teksten. Het duo bleek Burger & Strang te heten, wat staat voor Myrthe Burger (afkomstig van de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunstacademie) en Nadine Strang (studeerde jazz-zang op het conservatorium in Amsterdam).

Op de Uitmarkt heb je als artiest hooguit een halfuurtje om het publiek te overtuigen. Dat lukte Burger & Strang niet bij iedereen, daarvoor klonk hun muziek te bescheiden. Sommige mensen liepen ongedurig door, op zoek naar nieuwe prikkels. Maar er was ook een kleine groep die blééf luisteren. Zij konden een goede uitvoering horen van Frank Sinatra’s evergreen In The Wee Small Hours of The Morning, vertaald als: ,,In de kleine uurtjes van de morgen’’.

Sinatra op zijn weemoedigst. Was hij toen al door Ava Gardner, zijn grote liefde, in de steek gelaten? Het moet haast wel.

Thuis heb ik nog even de tekst van het origineel opgezocht. In the wee small hours of the morning,/ While the whole wide world is fast asleep/, You lie awake and think about the girl/ And never, ever think of counting sheep./ When your lonely heart has earned its lesson/ You’d be hers if only she would call,/ In the wee small hours of the morning,/ That’s the time you miss her most of all.

Terwijl Burger & Strang aandoenlijk hun best stonden te doen, klonk de zanger op het grote ABN Amro Podium achter hen steeds luider en uitbundiger. Misschien merkten zij het zelf niet, maar af en toe werden ze volledig overstemd. Ik liep even naar dat podium toe en zag tot mijn verbazing dat het Hans Teeuwen was die daar met een 5-koppige band stond te razen. Ik had hem hier niet verwacht, hij presenteerde zijn nieuwe album Popstukken. Hij liet het publiek uit volle borst meezingen met Broodje Worst – even andere koek dan Sinatra.

Toch zong Teeuwen vroeger ook veel Sinatra en ik heb begrepen dat hij nog steeds een bewonderaar van hem is. Hij zou die ‘Wee small hours’ van Burger & Strang wat braafjes gevonden hebben, maar misschien toch wel de moeite waard.