Column

Gewoon gigantisch gewoon

Ik ontving een brief van de heer M.H., een mij tot dan toe onbekende inwoner van het dorp Middelbeers, die tot zijn vreugde in de krant had gelezen dat ik vader was geworden. Het toeval wilde dat hij bij het opruimen van het familie-archief een foto van mijn vader als baby had gevonden. Het portret, een soort statiefoto van een gezin uit een andere wereld, had hij bijgesloten in de envelop.

Ik heb er lang naar gekeken.

Mijn vader als baby, in niets lijkend op de man die hij later zou worden.

De wieg, die nog het meest deed denken aan een houten kist, zo eentje waar ze vroeger appels in deden, stond onder een glas-in-loodraam in de ouderlijke woning. Eromheen: broers in korte broeken (het was februari!) en zussen met strikken in het haar. Het waren er nogal wat want het betrof hier een rooms- katholiek gezin waar op de voortplanting geen rem leek te zitten. Verder in beeld: een kapelaan, mijn oma in een zwarte jurk en een man met een pijp in de mond, waarschijnlijk de huisarts.

Met mijn vader was wat vreemds aan de hand.

Hij was, we hebben het over begin 1925, de grootste baby die tot dan toe ooit in Middelbeers was geboren. Hij oogde inderdaad indrukwekkend, om niet te zeggen kolossaal.

Commentaar van de briefschrijver: „Een tienponder! Grappig toch? En dan te bedenken dat hij toen hij na de oorlog naar Indie vertrok nog geen 45 kilo woog.”

Navraag bij de weinigen die het nog konden weten leerde dat mijn vader na zijn geboorte een attractie was.

„De hele familie kwam om het te zien, zelfs die uit België. Ze namen roomboter mee.”

Ook gezegd: „De verwachtingen waren natuurlijk hoog.”

Veel verwachten van een te groot uitgevallen baby, alsof mijn vader toen al wist dat dat Brabantse onzin was, groeide hij de jaren erop geen centimeter.

Ik liet de foto aan mijn moeder zien en vertelde haar dat de bejaarde zus van haar man had gezegd dat mijn vader wachtte met groeien tot de anderen net zo groot waren als hij.

Ze zei dat mijn vader zijn hele leven „heel gewoon” was geweest en dat ik verder niets bijzonders achter zo’n foto moest zoeken. Hij was gewoon een gigantische baby waar ze maar beter niets van hadden kunnen verwachten. We concludeerden samen dat het hem in ieder geval gelukt was om heel gewoon te worden.