Afgebladderde heiligverklaring

De afgang van Club Brugge tegen Manchester United was pijnlijk. Dat staat PSV straks ook te wachten. Louis van Gaal slaagt er nochtans niet in zijn spelers op te krikken tot estheten. Het voetbal van de Mancunians blijft pover, al lijken Memphis Depay en Wayne Rooney elkaar gevonden te hebben in snijdend countervoetbal. Het spel maken komt er nog niet helemaal uit.

Louis heeft in zijn tweede jaar een ticket voor de Champions League verzilverd. Dat moest ook met een transfercarrousel van 300 miljoen. De bouwer Van Gaal is inkoper geworden. Hij houdt niet eens meer de schijn op van enige hervormingsgezindheid. Louis melkt het gouden kalf zoals José Mourinho dat bij Chelsea doet en Arsène Wenger in mindere mate bij Arsenal.

Intussen bestoken de Britse tabloids en Van Gaal elkaar met steekvlammen. Geen persconferentie zonder incident. De verbale karatetrappen van Louis zijn nog de enige constante in zijn voetbalbestaan. Cabareteske polemiek is ook zijn grootste genot.

Vreemd dat niemand hem aan het verstand kan brengen dat lachend schuimbekken oudmodisch is. Er was een tijd dat alle coaches langs de lijn stonden te schreeuwen alsof ze tussen de bekken van de bankschroef werden gefolterd. Vandaag is een verstilde generatie aangetreden. Van Bronckhorst, Cocu, zelfs bondscoach Danny Blind staan niet meer te loeien tegen hun spelers. John van den Brom en Ronald Koeman nog een beetje, maar niet dat ze er keelpijn aan overhouden. Zou het komen doordat de mythevorming rond voetbalcoaches is afgebladderd?

Trainers krijgen niet meer de adoratie die legendes als Rinus Michels, Ernst Happel en Valeri Lobanovsky te beurt vielen. Wat blijft er nog over van de heiligverklaring van José Mourinho? Zijn grootste fans ergeren zich nu ook aan zijn botte provocaties. Het inzicht dat coaches ook maar nuttige idioten zijn, lijkt langzaam voltooid. Voetbalkenners geloven niet meer dat de coach nog verschil maakt.

Uitgeholde glorie.

Dat Bert van Marwijk voor een jaar heeft getekend als bondscoach van Saoedi-Arabië is niet uit te leggen zonder het gekrenkte eergevoel van de gewezen coach van Oranje. Het heeft Van Marwijk altijd hoog gezeten dat iedereen dacht dat hij voor een dumpprijsje bij Oranje aan de slag was gegaan. Juist niet, Bert was de duurste bondscoach ooit. Voor het geld moest hij allang niet meer naar een verre zandbak. Hij bleef er trouwens van dromen nog eens bij een Europese topclub te kunnen werken. Het zat er niet meer in. Dan toch maar voor het geld gekozen, want die Saoedi’s hebben meer verstand van de Profeet dan van bal en man. Geen voetbaleer mee te halen.

Kwalijker vind ik dat Mark van Bommel zich mee gaat begraven in een non-voetballand. De schoonzoon van Bert hoort in het Europese voetbal door te groeien. Hij heeft het karakter en de vista om een groot coach te worden. Een ideale opleider voor de jeugd. Ook Van Bommel had dat oliegeld niet nodig. Hij is binnengelopen bij PSV, Barcelona en Bayern. Dat hij zo vroeg opkrast naar de marge van zijn geliefde sport is ook weer een teken dat de roeping van coach nog weinig schittering heeft. Uiteindelijk bepaalt de clubkas welk voetbal er wordt gespeeld, niet de trainer.

Dat Manchester City nu weer 74 miljoen euro over had voor de Belg Kevin De Bruyne is de waanzin voorbij. Leuk middenveldertje met stekelharen, maar lichtjaren verwijderd van de glans van Andrea Pirlo. Nederlandse voetballiefhebbers mogen blij zijn met Cambuur, AZ en Helmond Sport. Iedereen even arm, iedereen gelijk in hoop.