Manhattan

(Woody Allen, 1979). Het Woody Allen-retrospectief in filmmuseum Eye was her en der gelukkig ook aanleiding om de kwaliteit van Allen als regisseur voor het voetlicht te brengen. Een groot deel van zijn verdiensten als cineast dankt Allen aan zijn legendarische samenwerking met cameraman Gordon Willis. Hij leerde veel van Willis, met wie hij samenwerkte van Annie Hall (1977) tot The Purple Rose of Cairo (1985). Willis sprak graag over „de elegantie van eenvoud” en omschreef zijn stijl voor het in prachtig zwart-wit gedraaide Manhattan treffend als ‘romantic realism’. De film zit vol momenten die dat begrip illustreren. Het beroemde shot van Allen en Diane Keaton onder de brug bij zonsopgang is een mooie compositie maar het gaat om de onderliggende emoties. Onuitgesproken gevoelens spreken ook uit de scène waarin ze slechts als silhouet te zien zijn als ze het planetarium bezoeken. De interieurscène met de lezende Tracy (Mariel Hemingway) helemaal links in beeld, terwijl haar twijfelende geliefde Isaac (Allen) rechts een wenteltrap afloopt is dan weer een buitengewoon fraaie verbeelding van het begrip ‘alone together’.

André Waardenburg