Een jaar staren naar dat bakje yoghurt in de koelkast

Met open armen is een boek dat net zo lief is als zijn titel. Het leest lekker weg, is slim geplot, heeft momenten van geniale krankzinnigheid en het ontroert ook nog. Zeker aan het eind, maar ook op de eerste bladzijde, als de 43-jarige Meredith naar het potje yoghurt in de koelkast zit te staren dat daar is achtergelaten door haar man, die haar bijna een jaar eerder verliet voor een jongere vriendin.

Zielig, maar de mensen rond Meredith hebben het ook niet makkelijk. Haar puberdochter Jemima houdt uit woede op haar ouders een harem aan volwassen mannen op een datingsite aan het lijntje, wat natuurlijk een keer verkeerd gaat. Zoon Luke van elf, een kleine nerd, wordt gruwelijk getreiterd op school. Merediths tweelingbroer Jack, een voorheen geslaagde reclamejongen, dwaalt haar leven binnen omdat hij zowel door zijn vriendin als op zijn werk gedumpt is; hij heeft geen ideeën meer.

En dan lijdt hun agressieve oude moeder ook nog eens aan een zeldzame vorm van dementie die erfelijk kan zijn – het is onduidelijk of Meredith en Jack die genetische afwijking ook hebben, of dat ze ‘gewoon raar’ zijn. Hun vader is dood, althans, dat dachten ze, maar ineens blijkt het graf dat Meredith trouw bezoekt, de laatste rustplaats van een ander te zijn.

Terwijl het leven van de familie er in het heden niet leuker op wordt, laat Winter in afwisselende hoofdstukken zien hoe het Meredith, Jack en hun moeder vijf, tien, vijftien, twintig, vijfentwintig, dertig, vijfendertig en veertig jaar eerder verging. Dus de 43-jarige tweeling speurt na wie hun vader dan wél was, voor zover ze daar met alle andere emotionele beslommeringen tijd voor hebben, en wij lezen daar in sprongen van vijf jaar naartoe.

Winter knoopt alle draadjes knap, verrassend en grappig aan elkaar, met mooie bijrollen voor een hond, een dode mus in een jampot vol Glorix, een ontploffing en een paar internet-engerds. Het is wel jammer dat het boek vol zinnen staat waarvan je voelt dat die in het oorspronkelijke Engels beter tot hun recht waren gekomen, maar verder is dit een ware voelgoedklassieker. Met open armen, Tom Winters tweede roman, maakt alsnog nieuwsgierig naar zijn debuut Onbezorgd, of toch tenminste naar de Engelse editie, Lost and Found.