Column

Bij ons op de glamping

Rolinde Hoorntje spot trends en tipt. Deze week: glamperen op een festival. Niet meer je tentje door de modder slepen, maar slapen in een luxe tent en koffie drinken bij een barista.

Vorig jaar beleefde ik mijn eerste one night’s tent. Het was een opblaasbaar geval met PVC-buizen, gemaakt van gercycled plastic dat je kon opzetten in een wip, zo werd hij verpakt in een strak boodschappentasje aan me verkocht. Ik eindigde met een lekkende wolk onhandelbaar plastic op de festivalcamping en het aanbod van een tienermeisjes om te komen logeren in haar rupstent. Op de grond.

Campinglife, het kan een breekpunt voor de festivalganger zijn, zeker als je naar festivalmaatstaven de absolute bejaardenleeftijd hebt bereikt (geboren voor 1995). Gelukkig is er nu een upmarket trend: de glamping. Want het verschil tussen de haves en de have-nots wordt steeds groter in de maatschappij. Dat hyperkapitalisme vertaalt zich ook op het festivalterrein. Lowlands doet het, Down the Rabbit Hole doet het en ook Mysteryland segregeert dit jaar naar inkomen. Voor bijna de dubbele prijs van een normale weekendkaart (119,50 euro), krijg je dit jaar de VIP Bohemium Premium-behandeling (190 euro). De Efteling voor volwassenen, zoals ID&T-oprichter Duncan Stutterheim Mysteryland graag noemt, gaat na 22 jaar tweedaags. Met de glamping zet het de slag om de buitenlandse luxepaarden in.

Britten zijn dol op glamperen. Vorige maand beleefde ik mijn vuurdoop op Secret Garden Party, een festival met 35.000 bezoekers tussen de rododendrons en de waxjassen op het platteland. Bijna was er huiselijk geweld geweest vooraf. Cabin, zo had ik onze slaapplaats begrepen. ‘Tent’, zo bleek ons onderkomen in goed Engels te heten. Dat weekend was de allerzwaarste zomerstorm ooit voorspeld.

Een heus VIP-weekend

Gelukkig bleek de ‘Boutique’ camping een fata morgana. Yurts strekten zich uit in geometrisch rechte lijnen. De receptie had met steigerhouten balie, barrista’s en retro banken de air van een Randstedelijk koffietentje. Er was wifi. Ze schonken champagne. Bij aankomst droegen kruiers je tas naar de tent, in de stromende regen.

Gaat het wel, vroeg ik de tiener die onze tassen door de modder zeulde. Hoe gaat het met jou, vroeg de zwoegende jongen in het regenpak beleefd terug. Zo Brits. Zelden voelde ik me zo belangrijk.

In de tent lag een matras, met fris beddengoed en ‘potion for discerning night owls’ op het kussen. De eerste avond bleven we binnen. De tweede dag reikte de blubber tot onze knieën. We wilden het terrein niet meer op. Je hoefde het terrein ook niet meer op. Op de glamping hadden we ons eigen feestje. De artiesten sliepen er ook; ’s nachts waren er afters. Er was een ontbijtbar met full English breakfast, slow juices, glutenvrij bananenbrood, versgemalen koffie en een band. Een mannetje maakte de douche voor je schoon. Er waren genoeg wc’s. En je mocht meteen doorlopen bij de ingang. En dat is waarschijnlijk de reden waarom je bijna twee keer zoveel betaalt voor een Bohemium-polsbandje op Mysteryland: ‘zodat je de hele dag extra cool kunt doen ;)’ aldus de site

De glamping brengt een beetje backstage naar de gewone mens.