Ik heb wel duizenden lijken gezien

Misdaadverslaggever

Hoeveel lijken ik in mijn leven heb voorbij zien komen? Het moeten er honderden zijn geweest, zo niet duizenden. Ik heb van alles meegemaakt. Moorden, schietpartijen, vliegtuigcrashes: noem maar op. Ik heb gezien hoe diverse korpsen op elkaar schoten. Bizar.

Ik was misdaadverslaggever van 1986 tot 1990 en van 1993 tot 2012. Ik nam mijn werk vaak mee naar huis. Midden in de nacht werd ik soms gebeld. Een keer weigerde een ontvoerder zich over te geven als er geen stuk in de krant kwam. Dan moet je gaan.

Ik heb in 1999 op Chávez gestemd. Hij werd gezien als messias. Toen ik inzag dat hij zijn beloftes niet nakwam was het al te laat. Ook ik ben bedrogen door het regime. Het land viel uiteen in voor- en tegenstanders. De regering heeft de armen massaal bewapend met pistolen en motoren. Het geweld is niet meer te stoppen.

Ik was de enige die betrouwbare cijfers over geweldsmisdrijven in Barquisimeto bijhield. In mijn tweede periode kwam ik tot zo’n 30 per maand. Nu zijn dat er 80 tot 100. Voor een provinciestad enorme aantallen.

Drie jaar geleden was het genoeg. Nu ben ik regionaal verslaggever. Rustiger op mijn leeftijd. Met pensioen gaan is geen optie. Daarvoor zijn de voorwaarden te slecht. Ook voor journalisten is het overleven. Vlees eten doen we niet meer. Te duur.

Een paar jaar geleden leek het voorbij voor mijn krant. Als een van de weinige media bleven we tegen het regime strijden. We kregen geen papier meer. Colombiaanse media steunden ons. We hielden stand. Nu willen zelfs veel chávistas bij ons hun boodschap kwijt. Ook zij zijn het geloof in president Maduro verloren.