Column

Lichtpuntjes voor Jos van Rey

Mag een politicus geen vrienden hebben?, vraagt vertelster Suzan Seegers de zaal. Ze speelt de Roermondse politicus Jos van Rey – want om hem draait het vanmiddag in het snikhete openluchttheater Navenant in Thorn – enigszins clownsachtig, als een karikatuur. El Rey heet het operaspektakel dat hier vanmiddag zijn try-out beleeft.

Het gezelschap Opera 2.0 stelt zich ten doel om bekende operafragmenten in een hedendaagse setting onder de mensen te brengen. En die setting is in het onderhavige geval de carrière van Jos van Rey, die zich na een stormachtige loopbaan in het Roermondse gemeentebestuur, het Limburgse provinciaal bestuur en zelfs de Tweede Kamer vermoedelijk volgend jaar voor de rechter zal moeten verantwoorden wegens corruptie.

Het libretto van de voorstelling, van de hand van Frans Pollux, is geheel in Limburgse streektaal, wat het voor een vanuit de Randstad naar Thorn gereisde verslaggever niet per se makkelijk maakt te volgen wat er gezegd wordt. De tekst van de aria’s staat gelukkig in het programmaboekje. De eerste is Wriéf in dien hand, Ricardo (Mozart), een duet geënt op een gelegenheid waarbij Van Rey aan een vriendje vragen zou hebben doorgespeeld die hij kon verwachten bij diens sollicitatie naar het burgemeesterschap van Roermond. Daarna volgt meteen de val van de politicus met Toen de wolve kwaame (Puccini), een evocatie van de politie-inval: „Auto’s vol wildvraemde / Stônde te rônke / Dônderende vootstappe / Kwaame mich vertrappe / En toch ging ik neet nao ônder. Ik neet.”

Ik kan me, met mijn gebrekkige begrip van de streektaal, vergissen, maar een felle aanklacht tegen de inmiddels met harde hand uit de VVD verwijderde politicus lijkt het spektakel El Rey geenszins. Dat stemt ook aardig overeen met de instelling van de bezoekers die ik in de pauze aanspreek. „Als het in Roermond nu economisch zoveel beter gaat dan in andere gemeenten, zoals Venlo, dan is dat toch in aanzienlijke mate aan Van Rey te danken”, meent een bezoeker.

De zaak heeft twee kanten, menen ook anderen. Natuurlijk was Van Rey vaak een onaangename, autoritaire figuur. Natuurlijk mag je vrienden niet bevoordelen en is het niet raadzaam vakantie te vieren in villa’s van aannemers die meedingen naar publieke aanbestedingen. Maar ook in de Randstad bestaat vriendjespolitiek, al houden Hollanders dat slimmer verborgen, meent een ex-ambtenaar.

Zelfs een groepje uit Roermond aangereisde ex-politici die bepaald geen politieke vrienden zijn geweest van wethouder Van Rey („een keiharde machtspoliticus”) ziet nog lichtpuntjes: „Wij vonden het mooi zoals hij het monopolie van de zittende katholieke elite van de stad heeft doorbroken.”

Als Jos van Rey een van de voorstellingen van El Rey gaat bijwonen, zoals hij heeft aangekondigd, heeft hij dus weinig te vrezen.