Glimlach op Eindhoven

Vrijdagavond 14 augustus liep ik rond 18.50 op station Eindhoven toen een jongeman mij aansprak over waar hij kon inchecken. Ik draaide me om en keek via jou naar hem, gaf antwoord en keek toen weer naar jou. Jij beantwoordde mijn blik met een lieve glimlach en hoe kon ik anders dan ook glimlachen. Ik zag je even later weer, met diezelfde jongen, waarschijnlijk jouw zoon. De laatste keer dat we elkaar aankeken was toen alle reizigers voor de 19.01-trein naar Tilburg en Breda waren ingestapt. We keken zeker 20 tot 30 seconden naar elkaar. Het leek veel langer... Net voordat we weg moesten, zwaaide ik jouw richting op. Ik heb er spijt van dat ik je niet heb aangesproken, want de kans is heel klein dat ik jou ooit nog ergens tegenkom. Maar misschien lees je deze rubriek. Laat je wat van je horen? Lieve groetjes, Erik