Bonkige spits met tomeloze inzet en efficiënte techniek

Cees van Kooten (1948-2015)

Topscorer Go Ahead

Op zijn dertigste werd hij toch nog international.

Daar staat hij, secondenlang genietend van het moment, de rechterarm met gebalde vuist omhoog in een kolkende Kuip. Het is 14 oktober 1981, het Nederlands elftal van bondscoach Kees Rijvers moet winnen van België om kans te houden op het WK van 1982, en Cees van Kooten heeft weer eens gedaan waarvoor hij op 32-jarige leeftijd nog bij Oranje werd gehaald. Hij scoort. Steekpassje Frans Thijssen, Van Kooten duikt vanuit het midden rechts achter de Belgische verdediging en spijkert de bal diagonaal half hoog in de linkerhoek achter de kansloze Jean-Marie Pfaff. Schitterende goal, 2-0 voor Nederland, dat met 3-0 zal winnen.

Cees van Kooten, die gisteren op 67-jarige leeftijd overleed aan kanker, stond bekend als ‘bonkige spits’, een ouderwetse stormram, het type van ‘oorlog maken in de zestien’. Johan Cruijff is allang gestopt als international, Marco van Basten moet nog komen. Het Nederlands elftal is op z’n retour na de gouden jaren zeventig. Dan moet Van Kooten het maar doen.

Zoals bij zijn debuut op Cyprus, waar hij uit een voorzet van Johnny Rep met het hoofd de enige treffer maakt. Of zoals bij de eerste goal tegen België, als hij een voorzet van de teruggekeerde ‘verloren zoon’ Johan Neeskens tussen twee Belgen precies op de rechtervoet van Johnny Metgod kopt, die met een volley de vroege openingstreffer scoort.

Maar het loepzuivere schot waarmee hijzelf de 2-0 maakt, verraadt naast torinstinct en onverzettelijkheid ook pure klasse. Niet voor niets schaafde Van Kooten bij zijn club Go Ahead Eagles urenlang met trainer Wiel Coerver aan zijn techniek. Op latere leeftijd wordt hij een complete spits, zonder franje en altijd efficiënt. Ajax en PSV tonen belangstelling voor de routinier uit Deventer, maar tot een transfer naar een topclub komt het niet. Wel speelt hij als dertiger negen interlands – ‘vier goals vijf assists’, dreunt hij immer staccato op wanneer hij na zijn loopbaan als speler en trainer eredivisiewedstrijden bezoekt als rapporteur om spelers te beoordelen voor De Telegraaf.

Begonnen in de tweede divisie bij het Schiedamse Hermes DVS lijkt de zoon van een scheepsbouwer uit Alblasserdam hooguit een modale clubspits. Hij speelt eventjes in Frankrijk voor Lille en komt dan naar Telstar, waarvoor hij in 138 eredivisiewedstrijden 45 keer scoort. In 1976 tekent hij voor Go Ahead, waar hij uitgroeit tot held van de Adelaarshorst.

Van Kooten is in Deventer met 79 doelpunten nog altijd clubtopscorer aller tijden. Naast zijn goals waarderen de fans zijn tomeloze inzet. Zoals in het legendarische degradatieduel tegen FC Amsterdam in 1978, als hij door een spierscheuring eigenlijk niet kan spelen maar na rust toch invalt. Zwaar geblesseerd redt hij zijn ploeg met twee assists op Stef Walbeek. „Ik moest alles op één been doen”, zegt hij na afloop droog.

Levensgenieter Van Kooten runt na zijn carrière een café, discotheek en benzinepomp, is trainer bij AGOVV, NEC, RKC en assistent bij Go Ahead. Een paar maal ziet hij de dood in de ogen, na ziekte en een hartinfarct in 2005. Hij leed geruime tijd aan kanker maar zat tot vorig week nog op de tribune bij Go Ahead-Telstar.

En hij staat voor altijd met gebalde vuist in de Kuip, na dat onvergetelijke interlanddoelpunt tegen België.