Brieven

Voortaan compromisloos

Nu doet NRC het ook: standpunten van politici in verkiezingscampagnes, voorstellen als ‘gebroken beloftes’, als die politici hun standpunten niet kunnen verzilveren. In de campagne van 2012 heeft Mark Rutte de volgende posities ingenomen: geen cent meer naar de Grieken, niet morrelen aan de hypotheekrenteaftrek, verhoging van de arbeidskorting. (Voor mij stuk voor stuk redenen om vooral niet op de VVD te stemmen.)

Het enige dat je als een belofte kunt interpreteren is Ruttes uitspraak: „als Griekenland belt voor een derde steunpakket ben ik daar tegen”. Maar hij was er ook tegen, hoe onterecht ook. Hij heeft zijn bezwaren alleen niet omgezet in een veto. Maar hij had ook niet beloofd om dat te doen.

Als we zo doorgaan zit de Nederlandse politiek over een paar jaar in dezelfde impasse als de Amerikaanse: je kunt nooit een compromis sluiten, nooit een concessie doen op één punt om zo op andere punten iets binnen te slepen. Want dat geldt dan meteen als ‘kiezersbedrog’. In een land met een meerpartijenstelsel is dat funest.

Studiefinanciering

Een sterk staaltje framing

Studenten moeten alles lenen om hun studie te kunnen bekostigen. De overheid betaalt niet meer mee. De gedachte van de overheid is dat een studie een investering is in jezelf, dus daar mag je zelf voor betalen. Deze ‘investeer-in-jezelf-met-een-lening-gedachte’ is een vernuftig stukje marketing en framing van de overheid, van een ‘schoonheid’ die de moeite waard is nader te bekijken.

Laten we ervan uitgaan dat een studie alleen maar een investering is in jezelf. Dan hebben andere mensen er ook niets aan. Dus een dokter doet de studie om alleen zichzelf te kunnen genezen en de student die rakettechnologie studeert, doet dat omdat hij graag zijn eigen raket wil hebben.

Bovenstaande redeneringen gaan mank, dus laten we de stelling vervangen door zijn tegenstelling, namelijk dat het een investering in de samenleving is. Dan wordt het logisch dat de belastingbetaler betaalt voor de studie, aangezien deze er later de vruchten van zal plukken. Als het alleen een investering is in de samenleving, dan is het voornaamste belang voor de samenleving.

Een student wordt dokter om aan de gezondheid van patiënten te werken, iemand anders wordt raketwetenschapper om de expansie van de mensheid in het heelal mogelijk te maken. Een student mag alleen studeren als hij een wezenlijke bijdrage levert aan het voortbestaan en de ontwikkeling van de samenleving. De keuze voor een studie is alleen persoonlijk. Daarom is het ook een investering in jezelf. Maar iedereen die gestudeerd heeft, draagt bij aan het voortbestaan of de ontwikkeling van de samenleving. Veel langer dan die paar jaar die een studie in de regel duurt.

Dat de kosten voor een studie nu op de student worden afgewenteld, terwijl de samenleving decennialang de vruchten ervan kan plukken, is knap gespeeld door de overheid waarmee ze voor een dubbeltje op de eerste rang zit.

Dr. Agali Mert Revalidatiearts/auteur