Geen hele pagina voor gezwatel Ebru Umar

Geen hele pagina voor gezwatel Ebru Umar, vindt Hassnae Bouazza.

Volgens Ebru Umar (19 augustus) moeten journalisten die twijfelen aan de superheldenvertelling van GeenStijl-verslaggever Jan Roos, die belaagd zou zijn door twaalf Marokkanen, zich schamen. Haar enige argument is eigenlijk dat we Jan Roos maar op zijn blank-suprematistische ogen moeten geloven omdat zijzelf nare ervaringen heeft gehad met ‘Marokkanen’ (in Nederland geboren jongeren staan in mijn boekje gewoon aangeschreven als Nederlanders).

Eén van die traumatische ervaringen beschrijft ze in haar opiniestuk. Daarbij ging het om drie Marokkanen die haar herkenden en met haar op de foto wilden. Dat wilde Umar, die op twitter openlijk uitkomt voor haar Marokkanenhaat, niet. En dat was de nare ervaring.

Mensen belagen, geweld plegen, het is allemaal verwerpelijk. Daar past geen excuus. Als een journalist wordt belaagd, zelfs iemand van het lage allooi van Jan Roos, past een ondubbelzinnige veroordeling. Maar als zo’n journalist, die toch al een twijfelachtige reputatie geniet als het aankomt op feitelijkheid, een bij aanvang al ongeloofwaardig verhaal opdist dat hij bij elke volgende vertelling ook nog eens aanpast, moet je niet alleen vraagtekens plaatsen bij Roos zelf, maar ook bij zijn vriendenclub die hem hardnekkig en krampachtig blijft verdedigen.

Roos beweert door twaalf Marokkanen te zijn belaagd met stokken en stenen die ze uit de grond hadden gerukt. Vervolgens heeft hij die Marokkanen, heldhaftige ‘tata’ die hij is, slalommend door een regen van stenen weggejaagd. Zonder zelfs maar een schrammetje op te lopen! Zonder dat er zelfs maar een krasje op zijn auto zit, waar hij pal naast stond toen de stenenregen op hem neerdaalde! En dan waren er nog de verklaringen van buurtbewoners en betrokken jongens die wisten te melden dat Tata Roos met een kapmes van wel een meter had gedreigd.

Dit is wat die zelfgevoede haat van Roos c.s. doet: dag in dag uit mensen met een Marokkaanse achtergrond ontmenselijken en neerzetten als beesten, ja, dan ga je het op een dag vanzelf geloven en voor je het weet sta je met een kapmes te zwaaien. Schaamte past degenen die via de media van verschillende getuigen mochten vernemen dat Roos een groepje kinderen, die hem wat wilden vragen, met een kapmes dreigde hun ‘kankerkop af te hakken’ en het toch voor deze gevaarlijke gek blijven opnemen. Onbegrijpelijk dat de politie het hierbij laat. Diep verontrustend dat mensen zijn laakbare gedrag verdedigen.

Zeer beschamend ook dat NRC Handelsblad, ooit een baken van rust en rede in een kolkende zee van populistisch gebrul, een hele pagina inruimt voor het racistische gezwatel van Ebru Umar, nota bene enkele dagen nadat de krant werd afgedroogd door de internationale pers vanwege een expliciet racistische kop met dito tekening. NRC zet bij het verhaal van Umar een tekening die ondubbelzinnig verwijst naar dat schandaal. Alsof de redactie een middelvinger uitsteekt naar haar critici: wij maken zelf wel uit of we racistische bagger in onze krant plaatsen.