Reizen zonder stelletjes

Veel alleenstaanden zoeken elkaar op in de zomervakantie. Van stedentrip tot kampeervakantie, er is altijd wel een variant voor singles. „Ik ben hier niet bezig met het vinden van een man.”

Alleenstaanden van 40 tot 55 jaar bezoeken tijdens een singlesreis in Berlijn perTrabant deEast Side Gallery, een voormalig stuk van de Berlijnse Muur, beschilderd door kunstenaars. foto's paul hahn

‘Komt u maar!” Reisleider Paul, rood poloshirt van Kras Reizen, zet de pas erin. Elf vrouwen en zeven mannen lopen achter hem aan, naar de Gedächtniskirche in het voormalige West-Berlijn bij de Kurfürstendamm. Hier lopen is onmogelijk zonder dat ene liedje in je hoofd, vooral wanneer een zwerm bonte kraaien opvliegt van de ruïnetoren – En alleen de vogels vliegen van Oost- naar West-Berlijn – en dat zingen ze dan ook hardop, deze singles van 40 tot 55 jaar op stedentrip; een lied uit hun jeugd. 

Die ochtend hebben ze elkaar voor het eerst ontmoet, op het station van Hengelo. Nog wat onwennig, maar na een lange treinreis, het eerste diner en de avondwandeling naar de Gedächtniskirche komen de meesten aardig los. Met dank aan Het Klein Orkest.

Veel alleenstaanden vinden de zomervakantie lastig: je voelt dan extra dat je alleen bent. De markt speelt hierop in met een groot en groeiend aanbod van reizen voor singles. De voordelen zijn duidelijk: allemaal in hetzelfde schuitje, en wellicht een nieuwe liefde op de koop toe. Hoe pakt dat uit? Drie keer mee op singlesreis.

Berlijn

Paul Mulders (66) loodst de singles in Berlijn in vier dagen langs de hoogtepunten van de stad. Vele kilometers te voet, op huurfietsen door het voormalige Oost-Berlijn en een stadstour in ouderwetse Trabanten. Mulders is al twintig jaar reisleider. De laatste tien jaar doet hij vooral singlesreizen. Die zijn leuker dan gewone reizen, vindt hij. „Het zijn vaak geen doorsnee mensen, ze kunnen vaker out of the box denken.” Hij vindt het een uitdaging alleenstaanden die er moeite mee hebben alleen op reis te gaan, te helpen zich sterker te voelen. Rond single zijn heersen nog altijd veel taboes, merkt hij. „Alleen al doordat echtparen alleenreizenden als een bedreiging voor hun eigen relatie zien.” Waar veel singles volgens hem ook last van hebben, is een gevoel van ‘ik deug niet, want ik ben alleen’, mede dankzij de eeuwige vraag van familie of ze nou nog stééds alleen zijn. Een singlesreis kan „een ware bevrijding” zijn, zegt hij. „Van jezelf, van anderen.”

De trip naar Berlijn doet hij nu vijf jaar, zowel de leeftijdsgroepen 30-45 als 40-55 jaar. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar toch: „Ik zie telkens dat de vrouwen sneller de koppen bij elkaar steken en dingen gaan ondernemen. De mannen laten zich meevoeren, lijkt het wel. En die vrouwen willen juist een man die niet aan het handje genomen wil worden.” Hij heeft regelmatig liefde zien opbloeien, maar meestal niet binnen de groep zelf. „Je ziet vaker dat vrouwen ergens naartoe gaan en ontmoetingen hebben met mannen ter plaatse.”

Bij de Trabantentour zijn de eerste groepjes (wie kruipt bij wie in de auto) gevormd. Maar pruttelend op de drukke boulevards in het centrum, staat even het overleven centraal. Geïrriteerde automobilisten suizen de milieuvervuilende DDR-relikwieën – die soms weigeren op te trekken – links en rechts voorbij. Opgeluchte gezichten bij het heelhuids uitstappen; men valt elkaar nog net niet in de armen. Als er iets aan het opbloeien was ergens in dit gezelschap hadden we het nu vast kunnen zien – maar nee.

Tijdens een etentje bij de Reichstag komen aan een damestafeltje de liefdesreisverhalen los. Over singles die op zo’n trip meegingen en nu samenwonen of zelfs een kind hebben. Want al zit ‘hij’ er hier niet bij (ook op de derde avond is nog geen enkel vonkje overgeslagen), het kan dus wél. Maar dat was niet de reden waarom ze deze reis boekten, bezweren ze. Els uit Vlaanderen: „Het zou leuk zijn, dan is het een plus. Maar het is niet zo dat het me gelukkig moet maken of zo.”

En daar gaan ze weer, metro in, metro uit. Waarbij opvalt hoeveel reizigers, ook de meest assertieve vrouwen, angst lijken te hebben voor een ritje in de metro zónder reisleider Paul; alsof velen nog nooit in hun eentje een metrokaart hebben bekeken. Het is soms nog even wennen, zonder partner.

Achterhoek

Op camping ’t Klumpke in Neede in de Achterhoek zitten ouders voor hun tent aan hun eerste koffie terwijl kinderen heen en weer rennen over het veldje. Een alledaags beeld op een Hollandse camping. Met dit verschil dat dit allemaal alleenstaande ouders zijn.

Ook voor mensen met kinderen is er een ruim aanbod van singlesreizen. Eigenaar Gijs van Geijtenbeek (38) van ’t Klumpke had het als een van de eersten door: een veldje speciaal voor die doelgroep, dat zou wel eens goed kunnen werken. „Steeds vaker hoorde ik bij het boeken: zoveel kinderen, één volwassene. Toen dacht ik: zou het voor die mensen niet leuker zijn bij elkaar te staan in plaats van als enige tussen de stellen?” Hij zag de voordelen zo voor zich: je kunt elkaar helpen met het opzetten van de tent, even op elkaars kinderen passen, en je hebt geen last van jaloerse echtelieden. In 2000 begon hij met één veldje en meldde dit op fora voor alleenstaanden. Het was direct een succes. Daarna kwam er per jaar een veld bij. Nu is zijn camping voor meer dan de helft speciaal voor eenoudergezinnen. Dat er zo weinig concurrentie is verbaast hem. „Singles zijn overal. Het is een hele interessante doelgroep.”

Hij ziet iedere dag hoe „gezellig en uitbundig” het juist op de eenoudervelden is. „Kijk, stellen willen vooral rust. Hij voor de tent met een biertje, zij met een boek. Ze zoeken minder contact.” Op de eenoudervelden moet hij wat vaker vragen of het wat rustiger mag, want „er liggen ook mensen te slapen”. Maar wanklanken zijn er verder nauwelijks, zegt hij. Hij benadrukt dat dit geen ‘dating-camping’ is waarbij het draait om versieren en feesten. „Maar als er wél iets moois gebeurt tussen twee mensen is dat natuurlijk prachtig.” Op het familieveld kampeert nu een samengesteld gezin waarvan een klein jongetje een T-shirt draagt met de tekst: ‘Zonder Schateiland [naam van één van de eenouderveldjes] was ik er nooit geweest’ – hij bedoelt maar.

Ja, het is hier echt [datingsite] lexa.nl, grapt Jurgen (47, drie kinderen) uit Bergen. Vorig jaar stond hij hier ook al. Hij hoopt „ergens natuurlijk wel” dat er een keer iemand tussen zit. „Maar dat soort dingen lukken niet als dat je hoofddoel is.” En ook zonder dat is het hier „onvoorstelbaar gezellig”, zegt hij.

Een gesprek met Jurgens vriend Engele (ook 47, ook drie kinderen) wordt ruw onderbroken: „Papa, ik heb honger.” Hij staat direct op. „Zal ik dan even een boterhammetje voor je smeren?” Even later moet hij zijn auto aan de kant zetten, er komen nieuwe kampeerders. Met een grijns staat hij weer op: „Als ik er een leuke buurvrouw voor terugkrijg vind ik het prima.”

De nieuwe buurvrouw heet Lotte, is 26 jaar en komt uit Utrecht. Ze is nog geen tien seconden uitgestapt of ze krijgt al hulp aangeboden. Een uur later, terwijl haar zoontje van vierenhalf met de overbuurjongen speelt, is ze er nog een beetje beduusd van. „Dit is mijn eerste vakantie echt met z’n tweetjes. Ik vond het best spannend. Maar dit voelt meteen heel goed.” Ze wilde weg, maar had ook angst: „Als hij slaapt, zit ik dan in mijn eentje voor de tent? Toen wees een vriend me op eenoudervakanties.” Ze is ruim vier jaar alleen, en hoopt „ook best een beetje” op een leuke man. „Ik ben er niet heel erg mee bezig, maar denk stiekem wel: je weet nooit.”

Dan komt Jurgen aanlopen vanaf de andere kant van het veld, met stralende lach en uitgestoken hand. „Ah! Daar is de nieuwe buurvrouw!”

IJsselmeer

Je kunt als single natuurlijk ook een paar losse dagtripjes maken in plaats van één aaneengesloten vakantie te boeken, waarbij je het risico loopt dagenlang opgescheept te zitten met mensen die je type niet zijn. Ook in deze categorie is er steeds meer aanbod: wandelen, fietsen, museumbezoek; al dan niet rond een thema of hobby. De ‘love boat’ van het bedrijf Fogol, dat natuurexcursies organiseert, is een ‘vogelvaartocht voor alleengaande/vrijgezelle/single vogel- en natuurmensen’, van Enkhuizen naar vogeleiland De Kreupel in het IJsselmeer.

Het moment dat de mannen en (iets meer) vrouwen van de loopplank de boot op stappen gaan alle ogen even snel naar links, naar rechts. De gemiddelde vogelaar is al te vaak een baardmannetje op leeftijd dat in kakikleurige afritsbroek en op seksloze stappers vooral in vogelkijkhutten vertoeft, opscheppend over de grootte van zijn telescoop. Toch stappen hier ook enkele niet onaantrekkelijke mannen en vrouwen aan boord, sommigen zelfs jong.

Om de sfeer erin te brengen houdt Trouw-natuurschrijver Koos Dijksterhuis een fotolezing over lust, seks en vreemdgaan – onder vogels. De deelnemers leren alles over balgrootte, verkrachting onder eenden, een penis in spiraalvorm, triootjes onder blauwe kiekendieven en klaarkomen in eenderde seconde. Enkele opvarenden hebben het zichtbaar lastig bij het zien van al dat schaamteloze paren.

Van kruisbestuiving onder mensen is intussen weinig sprake; verlegenheid lijkt een probleem te vormen. Er wordt het meest gesproken in de kajuit, in de rij voor de broodjes. José (47): „Dan word je toch gedwongen wat te zeggen.” Ze heeft niet het gevoel dat de meesten hier heel erg op zoek zijn naar liefde: „Ik heb het idee dat ze toch vooral voor de vogels komen.”

Eén moment van opwinding is er, compleet met gekir, stralende gezichten en rode konen: er wordt een waterral gespot. „Een wa-ter-ral!” Dat alleen al blijkt voor velen reden genoeg de volgende keer gewoon weer mee te varen met de love boat.