Het zere been

Onlangs had ik een proeverij met de familie Henschke, dankzij hun Hill of Grace de meest toonaangevende producent van Australische Shiraz. Tijdens het proeven van een van de andere wijnen uit de portfolio, merkte ik op dat ik op de afdronk een zweem eucalyptus bespeurde.

Die bevinding werd niet op prijs gesteld. Steeds meer wijnmakers vinden dat klinken als een blijk van afkeuring.

Leermoment!

‘Hoe ik het spoortje pepermunt dat ik ontwaarde dan wel politiek-correct zou kunnen verwoorden’, vroeg ik.

‘Als salie…’ luidde het antwoord.

Nu gebruikt mijn vrouw dat regelmatig in haar onvolprezen saltimbocca. Toch ga ik daarna ik altijd nog keurig mijn tanden poetsen voor het naar bed gaan.

Eucalyptus = pepermunt = salie. Maar dat is een vorm van organoleptisch morphen die er bij mij toch echt niet in gaat.

Nu proefde ik onlangs een biologische Rosso di Toscane. Afkomstig van Le Frascole, een domein in Chianti Rufina, het kleinste en hoogstgelegen gebiedje in de Chiantistreek, dat daar heerlijke wijnen maakt.

Zoals hun Le Frascole 2008, ‘Limine’ (€ 21,00. Eck en Maurick). Van een verrukkelijke fijnheid en rijkdom. Duidelijk de karakteristieke kersen, pruimelarij, de zuren, specerij plus ietwat bittere chocolade.

Met dan in de afdronk toch ook echt een duidelijke pepermunttoon een duidelijk gevalletje After Eight.

Of is van dit flinterdunne chocolaatje met pepermunt inmiddels ook al een variant met salie op de markt?