Het grote misverstand rond de Vuelta

Bondscoach Johan Lammerts heeft de Vuelta niet afgewacht om zijn WK-selectie voor Richmond bekend te maken. Daarmee degradeert hij de Ronde van Spanje tot quantité négligeable. Hij is niet de enige.

De media waren ook al zo zuinig met voorbeschouwingen. Katerjournalistiek allicht, na de indigestie van de Tour en enkele regionale etappewedstrijden. En ook: Spanje is een uithoek van Europa. Goed voor vakantiestranden, maar geen cultureel imperatief. Grotesk misverstand, benepen zelfgenoegzaamheid van het zogenaamd rijke Europa. Lees er Cees Nooteboom op na en Spanje toont ons het merg van de eigen geschiedenis. Daarnaast de Apocalyps van een landschappelijke splinterbom – van maanlandschap tot tuin van Eden.

Spanjaarden zijn sinds jaar en dag desem voor het wielrennen. Vroeger met ploegen als Banesto, KAS en Once, nu met Movistar. Kampioenen voor het oprapen: Marino Lejarreta, Pedro Delgado, Miguel Indurain… Nu Alejandro Valverde als onverslijtbaar kroonjuweel.

Alleen al de rentree van Tom Dumoulin in een grote ronde is een bron van vreugde. In de tijdrit zal hij zich willen overtreffen na zijn pechzomer in de Tour. Ik verwacht een definitieve doorbraak als ronderenner. Hij kan de plaats van Laurens ten Dam innemen, op en naast de fiets. Ook de Limburger heeft flair voor theatrale commentaren op het niet alledaagse. In spreektaal is hij even antiek als Lau.

Met twaalf Nederlanders aan de start ligt etappewinst in het verschiet. Niki Terpstra perst er op een dag wel een solo’tje uit en Boy van Poppel nadert de leepheid van een ras-sprinter. Zijn ploeg Trek kan wel wat publiciteit gebruiken, de Tour was na de val van Fabian Cancellara een lege doos. De Zwitser is gelukkig herrezen.

Anders dan in het voetbal hoor je in het wielrennen weinig over aanstaande transfers. Ze komen er wel, maar er wordt zedig over gezwegen ter attentie van sponsor en publiek. In personele wissels bestaat nog iets van fatsoen onder renners en ploegleiders. Het peloton is geen veestapel.

De topvier uit de Ronde van Frankrijk komt zowaar aan de start van de Vuelta. Chris Froome, Nairo Quintana, Alejandro Valverde en Vincenzo Nibali dragen in zich de belofte van een wielerfestijn vol spektakel. Quintana kan het zich niet meer permitteren weer eens als rekenmachientje op de fiets te gaan zitten voor een podiumplaats. Met negen aankomsten bergop en een dozijn cols van de buitencategorie heeft de Colombiaanse berggeit geen excuus meer: alleen eindwinst is goed genoeg. Deze Vuelta belooft een bitsige strijd te worden tussen Quintana en Froome, met Valvere en Nibali als gepatenteerde onruststokers. De oorlogshitsers uit de Giro, Fabio Aru en Mikel Landa, zijn al even onberekenbaar als de flanken van de Cortals d’Encamp (2.095 meter). Na de voorspelbaarheid van de Tour staat ons hopelijk een bombardement van het onverwachte te wachten. Ook al gezien de vrolijke chaos die de Ronde van Spanje traditioneel vergezelt. De opening met een proloog van 7,4 kilometer over een zanderige boulevard en een pier van houten vlonders is al even heidens als Neeltje Jans. Laat dan ook stieren meelopen met de renners.

Het exotische landschap, knotsgekke improvisaties van de organisatoren, revanchegevoelens van Touriconen, het castagnettenvuur van weelderige bloemenmeisjes – die hele unieke ambiance doet striptekenaars dromen van de 70ste Ronde van Spanje. Ik denk er nog graag het maquis tegen Franco bij.

Het ultieme kenmerk van de Vuelta is vergevingsgezindheid. Renners met een dopingvlekje op de ziel blijven van harte welkom. Niemand zal zich aan een scheef woord over Valverde wagen. Ook vergeten hoort bij aristocratie.