De vrouw die Nijntje heet, slaapt en denkt

Morgen wordt Dick Bruna 88 en heet Nijntje al vijf jaar Nijntje. Niet het konijn, maar Nijntje To (35). Ze spaart alles van het konijn. „Je leven krijgt er in zekere zin richting door.”

Foto Anaïs López

Als ze haar hand uitsteekt om zich voor te stellen, valt direct de tatoeage op. De kleine konijnvormige tatoeage op haar ringvinger: twee grote oren, twee kraaloogjes, een kruisje op de plek van de snorharen. „Nijntje”, zeg ik, doelend op de tattoo, en ze knikt. „Ja, dat ben ik.”

Nijntje To (35) is opgegroeid in Hongkong, maar verhuisde vier jaar geleden naar Nederland. Naar het land van haar grote idool, illustrator Dick Bruna.

Morgen wordt Dick Bruna 88, en morgen heet Nijntje al vijf jaar Nijntje. Op 23 augustus 2010 liet ze haar nieuwe naam officieel registreren door de Hongkongse autoriteiten. „Kijk, hier heb je mijn ID-kaart als bewijs.” In Hongkong is het vrij normaal om naast je oorspronkelijke naam nog een westerse voornaam te nemen, vertelt Nijntje. „Dus toen heb ik voor Nijntje gekozen. Eerst zei de dienstdoende ambtenaar dat het niet mocht; dat ‘Nijntje’ geen proper English Christian name was en dat hij het niet eens kon uitspreken. Maar als ik echt wilde kon ik naar een advocaat gaan om toestemming te krijgen.” Dus dat heb ik gedaan.

Peter Rabbit haalt het niet bij Nijntje

Natuurlijk, ze wist wel dat Nijntje ook in Europa geen gangbare naam was. Maar voor haar was de keuze niet meer dan logisch. „Al sinds mijn achttiende houd ik van Nijntje. Dan ga je je vanzelf een beetje met haar identificeren.”

Eind jaren negentig werd Miffy (zoals Dick Bruna’s beroemde konijn in het buitenland heet) populair in Hongkong. „Opeens zag je haar overal; er kwam zelfs een speciale Miffy-kledingwinkel. Niet speciaal voor kinderen, maar juist ook voor volwassenen. In Hongkong is bijna 90 procent van de Nijntje-fans volwassen, denk ik. En ik vond haar meteen leuk toen ik haar tegenkwam. Ik heb altijd van konijnen gehouden, had ze vroeger ook als huisdier.” Toch houdt ze lang niet zoveel van andere beroemde konijnen. „Ik heb ook wel wat spullen van Peter Rabbit, maar die haalt het niet bij Nijntje. Met Nijntje is het anders... ze is eenvoudig en mooi. Schattig, maar toch stoer. Het was echt love at first sight.”

Geleidelijk groeide haar Nijntje-verzameling; in Hongkong maar ook tijdens reizen naar Japan en Nederland kocht ze sieraden, knuffels en boeken. „Tien jaar geleden ben ik mezelf Nederlands gaan leren. Met een taalboek dat ik op vakantie in Amsterdam heb gekocht. En met de Dick Bruna-boekjes, natuurlijk. Die wilde ik heel graag in de oorspronkelijke taal lezen.”

Haar verhuizing naar Nederland was niet toevallig: ze wilde in het land van Dick Bruna wonen. „Nijntjeland, zo noemde ik Nederland in het begin steeds. Ik heb toen aan de HKU in Utrecht een master gedaan in Fashion Design. Ik ga vrijwel elke maand wel een keer naar de Nijntje-winkel in Amsterdam. Soms om iets te kopen, soms alleen om te kijken.”

Regelmatig gaat ze een dagje naar Utrecht. „Naar het Dick Bruna Huis, of zoals vorige maand naar de start van de Tour de France – daar reed ook een Nijntje-auto mee.” De afgelopen maanden heeft ze ook alle zestig beelden uit de Nijntje Art Parade bezocht, die in het kader van Nijntjes zestigste verjaardag waren ontworpen. 45 staan er in Nederland (Utrecht, Amsterdam, Schiphol, Den Haag en Valkenburg aan de Geul) en 15 in Japan.

55 Nijntjes op een drakenboot

Haar dierbaarste bezit? Dat zijn zonder twijfel de brieven die ze van Dick Bruna kreeg, zo'n twintig in totaal. „Toen ik nog in Hongkong woonde, schreef ik hem af en toe. Echt lange brieven, een soort dagboeken En hij schreef altijd terug, Niet altijd even uitgebreid, natuurlijk – maar dat hij de tijd nam om te antwoorden, vind ik heel bijzonder.”

Ze heeft Bruna ook een paar keer in levende lijve ontmoet. „Een heel aardige man. Vijf jaar geleden, toen Nijntje 55 werd, heb ik een Hongkongse drakenboot voor hem gebouwd met daarin 55 Nijntje-knuffels. Hun kleding heb ik zelf ontworpen en door een fabriek in Hongkong laten maken. Laatst kwam ik zijn dochter tegen en die wist direct wie ik was toen ik vertelde over de boot. Die blijkt een ereplekje te hebben in zijn atelier.”

Hoe vond Dick Bruna het om te horen dat ze zichzelf naar Nijntje had vernoemd? „Wel leuk, volgens mij. Sowieso reageren de meeste mensen wel positief. En verbaasd. Vaak zie je ze even kijken: heb ik het goed verstaan? Maar ze vinden het vooral grappig en bijzonder dat ik zo’n toegewijde Nijntje-fan ben. Je merkt trouwens wel dat Nijntje hier in Nederland veel meer een kinderheld is. In Hongkong en Japan kijkt niemand gek op als je met Nijntje-spullen over straat loopt; hier soms wel.”

Waarom de liefde van Nijntje voor haar naamgenoot zo diepgeworteld is, vindt ze moeilijk te omschrijven. „Ze heeft me zoveel positieve motivatie gegeven. Je leven krijgt er in zekere zin richting door. Zonder Nijntje had ik het waarschijnlijk nooit aangedurfd om te emigreren. En natuurlijk heb ik het hier ook weleens lastig, en natuurlijk heb ik soms heimwee. Maar dan geeft Nijntje juist troost. Als ik me somber voel, ga ik naar het Dick Bruna Huis, daar krijg ik energie van. Mijn lievelingsboek is Nijntje & Nina. Nina is een bruin konijn, Nijntjes penvriendin uit een ver land. Ik houd van dat boek omdat het in zekere zin over tolerantie gaat. Het is bijvoorbeeld een goed aanknopingspunt om met kinderen over racisme te praten. Maar het is ook mijn lievelingsboek omdat ik me erin herken. Soms denk ik: ik ben Nina.”