De damp sloeg van de snaren

Op de 23ste editie van Lowlands groeit het aandeel van elektronisch vervaardigde elementen. Maar er zijn nog altijd rockpuristen.

Vrijdag op Lowlands: Limp Bizkit grossiert in mitrailleurbeats. Foto Andreas Terlaak

Zweet in ogen, zweet langs gitaren en langs drumsticks. Zweet, stof en hitte waren overal – Lowlands 2015 begon gistermiddag met een woestijnetappe. De 23ste editie van het driedaagse muziekfestival in de Flevopolder is niet uitverkocht, en dat bleek met deze temperatuur gunstig voor de 45.000 aanwezigen: minder rijen en minder botsingen.

Openingsact was Curtis Harding, de Amerikaanse zanger/gitarist die vorig jaar veel beloofde met zijn rauwe rockriffs en verleidelijke soul-deining. Zijn bekendste nummer, Keep On Shining, was in lichte mate opzwepend. Maar de covers van Ain’t No Sunshine en California Dreaming (‘All the leaves are brown and the sky is grey’) klonken stroef. Afgezien van wat elegante handgebaren, was hij te futloos om de nummers te laten ontvlammen.

Synthetische beats en zwiepers

Deze Lowlands-editie onderstreept opnieuw de groeiende rol van elektronisch vervaardigde elementen in de muziek. Afgezien van enige overtuigde rockpuristen, zoals het Britse duo Slaves dat slechts met drumstel en gitaar een spring- en dansfestijn creëerde, of het psychedelische trio Fuzz met Ty Segall als drummer, dat soleerde tot de damp van de snaren sloeg, koos bijna iedere artiest voor een groot aandeel synthetische beats en zwiepers. Zelfs bij Limp Bizkit, terug sinds de jaren negentig, worden de mitrailleurbeats en gitaarakkoorden met elektronische hulpmiddelen ondersteund.

Dat leidt soms toe tot een identieke golf elektronica over de popliedjes van bijvoorbeeld het Engelse Years & Years en zangeres Tove Lo (Zweden). Toch trokken beiden een groot, danslustig publiek met hun licht verteerbare wolken synthesizer en hier en daar een opgeschroefde climax.

Gunstige uitzondering was het optreden van de Amerikaan Shamir. De verlegen zanger uit Las Vegas heeft een wendbare stem en laat zich live begeleiden door een keyboard met de klank van een broeierig orgel. Zijn opgewonden dansliedjes zingt hij hoog en kwinkelerend, als een merel in de disco.

Twee headliners lagen gistermiddag in elkaar verlengde. Zowel het Haarlemse Chef’Special als het Britse Rudimental, allebei in een volle Alpha – dat is de grootste tent van het terrein – bespeelden het meerstromengebied van hiphop, reggae, house en dancehall. Chef’Special verhoogde de temperatuur met vuurkanonnen.

Danslustigen in looppas

Maar Rudimental bleek effectiever. Hier kwamen de liefhebbers aanrennen om mee te dansen op het hectische ritme van bijvoorbeeld Waiting All Night. Het aantrekkelijk chaotische collectief, met meerdere zangers en zangeressen, golft van hectisch naar ruimtelijk.

Dat elektronische muziek ook opruiend en evocatief kan zijn, liet Hudson Mohawke horen. Opgesteld in een woud van verticale tl-buizen speelden de Britse dj/muzikant en zijn drummer de instrumentale tracks van onder meer de nieuwe cd Lantern.

De synthetische schichten waren snerpend, de drums ook voor rockliefhebbers aantrekkelijk. Samen verzorgden ze een hoogmis voor dwarse elektronica.