Vluchten naar Europa: een geweldig avontuur   

Na twee weken heeft de groep van Mazen de eindbestemming bereikt: Duitsland.

Mazen, zijn vrouw Yara en zoontje Khodr in Stralsund, Noord-Duitsland. Foto Gert van Langendonck Foto Matthew Cassel

Het is iets na middernacht en in het station van München gaan de deuren van de ICE-trein naar Frankfurt dicht. Mazen, zijn vrouw Yara en zoontje Khodr verdwijnen langzaam uit het zicht.

Ze zijn op weg naar Stralsund in het hoge noorden van Duitsland. Daar woont een goede vriend van Mazen. Ze gaan daar even uitrusten, alvorens ze zich gaan aanmelden bij de politie om de asielprocedure in gang te zetten.

Het is vijftien dagen geleden dat de groep frisgewassen en vol goede moed uit Gaziantep bij de Turks-Syrische grens vertrok om naar Europa te komen. Hoewel er onderweg moeilijke momenten waren, is de tocht al met al heel snel verlopen. Er zijn mensen die maanden, soms zelfs een jaar, over hetzelfde traject hebben gedaan. 

Een tentenkamp in Eisenhuettenstadt, net over de grens met Polen.

De oversteek van Servië naar Hongarije was een ramp: de groep kwam terecht op een plek waar smokkeltaxi’s niet konden komen; er was te veel politie. Maar op drie mensen na kwam iedereen er toch weg: sommigen brachten een nacht in het kamp van Szeged door, anderen wisten de politie te ontlopen.

Van Szeged gingen ze naar Boedapest. Daar kun je smokkeltaxi’s vinden die je verder naar Duitsland brengen. Hotels als de Oriental, waar veel vluchtelingen logeren, zijn de marktplaats.

De prijzen lopen uiteen: van 450 tot 600 euro per persoon voor de rit naar Duitsland. Goede business. Wie tien vluchtelingen in een minibusje stopt, verdient met een rit van zo’n vijf uur 5.000- à 6.000 euro.

De vluchtelingen in de rij voor registratie in Berlijn.

De regelaars zijn allemaal Arabieren, vertellen de mensen in de groep. De chauffeurs zijn doorgaans blank, om minder de aandacht van de politie te trekken. Twee mannen, die hun naam niet in de krant willen, vertellen hoe ze toch weer zijn belazerd. „De taxi moest ons naar Leipzig brengen. Daar konden we een paar dagen terecht in het huis van een vriend. Dat zou 500 euro per persoon kosten.” Maar toen ze eenmaal de grens met Oostenrijk waren gepasseerd, stopte de taxi op de eerste parkeerplaats. „Hij zette ons uit zijn auto en zei dat we moesten wegwezen. Wat konden we doen? De politie bellen?” De vriend in Leipzig stuurde een tweede taxi, waarvoor ze elk nog eens 400 euro moesten betalen. 

De smokkeltaxi’s weten dat zij in Duitsland jaren gevangenisstraf riskeren als ze worden gepakt. Daarom zetten zij de vluchtelingen zo snel mogelijk de auto uit, meestal rond de afslagen Passau-Süd en Poking van de A3/E56. De politie daar roept automobilisten op goed uit te kijken voor overstekende vluchtelingen. De gevangenis van Passau komt capaciteit tekort om de smokkelaars op te sluiten.

Mazen en zijn gezin in Stralsund. Foto Gert van Langendonck

Mazen en zijn gezin komen zonder problemen aan in Stralsund. Iemand anders betaalde 2.000 euro om met vier mensen naar Hamburg te worden gereden. Want Beieren, zo wisten de vluchtelingen, wordt overrompeld. Dus het is zaak om zo ver mogelijk naar het noorden te raken, waar de opvangcentra minder belast zijn.   

Het blijkt een overbodige maatregel: de meeste vluchtelingen die zich wel in Beieren melden, worden meteen doorgestuurd naar een volgend kamp. Door de overvloed aan mensen slapen vooral jongemannen in gemeenschappelijke tenten of slaapzalen. Het beste af zijn de vluchtelingen die naar Berlijn zijn gereisd: daar mogen ze op kosten van de overheid in een hotel slapen.

Achteraf is iedereen – nu ja, in elk geval de jongeren – het over één ding eens. Het was een ‘geweldig avontuur’. Ze zeggen het terwijl ze selfies sturen vanuit overbevolkte slaapzalen in opvangkampen. Hun nieuwe leven in Duitsland zal op zich laten wachten.