Column

Onbezonnen

Ik blijf even in de regio. Vorige week behandelde ik lichtjes het incident Wout Poels. Wout was naar eigen zeggen bewust van de weg gereden door een vrachtwagencombinatie, nota bene in mijn geboortedorp Ysselsteyn.

Vandaag vraag ik de aandacht voor Mike Teunissen. Mike woont concreet in Ysselsteyn, bij zijn ouders. De jonge Mike mag naar de Vuelta. Op basis van recente uitslagen is hij geselecteerd door de ploegleiding van LottoNL-Jumbo. Het wordt zijn eerste grote ronde. Hij gaat ervan uit dat „het meer vloeken dan genieten zal worden”. Maar het is wel precies waar hij „als negenjarige al van droomde”. In De Limburger las ik een openhartig en fraai opgeschreven interview met hem.

Mike heeft een moeizaam eerste voorjaar bij de professionals achter de rug. Profs koersen volgens een stramien dat het zijne niet is. Hij vliegt er liever in als een amateur, aanvallend, onbezonnen. Daar was hij niet eens aan toegekomen. Liever was hij niet opgesteld in zware wedstrijden als de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik terwijl hij nog herstellende was van een val. Maar ja, de ploeg had een smalle basis, en daar was hij de dupe van. „Ik werd er niet vrolijk van telkens gelost te worden.”

Een tijdje terug had Mike van de ploegleiding op zijn kop gekregen. Hij nam te weinig eiwitten tot zich. Elke drie uur 25 gram eiwitten was verplicht, voor het herstel van de spieren. Dus zat hij nu aan de kwark – veel herstel bevorderende eiwitten. „De moderne prof moet van kwark houden.” Als amateurwielrenner was hij nooit serieus met voeding bezig geweest.

Wat dat betreft is er veel ten goede veranderd. In de jaren tachtig kreeg ik van een bepaalde ploegleider juist op mijn kop omdat ik op eigen houtje begon te zoeken naar een meer profijtelijk dieet. Ik was „een idioot”, riep hij. Een renner hoorde te vreten wat hij al een eeuw lang vrat: dat wat toevallig voorhanden was. Maar ik hield al veel van kwark – en van nog een paar andere fijne voedingswaren.

Mike heeft het fietsen van zijn vader Martin. En Martin had het weer van zijn vader Thei. Martin was vroeger mijn buurjongen. „Peter Winnen is gaan wielrennen door mijn opa”, zegt Mike.

Voor een niet onbelangrijk deel is dit waar. Thei Teunissen was behalve duivenmelker – een fascinerende hobby – ook wielrenner. Hij reed in de categorie veteranen bij de zogenaamde Wilde Bond, en werd gevreesd om zijn eindschot. Op zondagen mocht ik vaak mee naar de koers, maar niet dan nadat hij de wedstrijdduiven die uren eerder in Noord-Frankrijk waren gelost met een rammelend blikje maïs in het hok had gelokt.

Goed, Mike is in topvorm. De Vuelta is de uitgelezen koers voor onbezonnen postduiven. Ik zal hem met belangstelling volgen. Hij is een completere renner dan zijn opa was.