Hij wel, hij niet

Werknemers van Imtech kwamen deze week in Rotterdam bijeen. Van hen was de helft net zijn baan kwijt.

Het ziet eruit als een sociaal-psychologisch onderzoek naar stress. Zet driehonderd mensen in een zaal. De ene helft is drie uur geleden z’n baan kwijt geraakt. De andere helft nog niet, maar dat kan elk moment gebeuren. Hoe is de sfeer?

Opvallend gelaten. Geen gescheld, geen geschreeuw bij de vakbondsbijeenkomst voor Imtech-werknemers dinsdagavond in Rotterdam. Wel veel brede ruggen in poloshirts, die zich zwijgend over hun telefoon buigen, wachtend op nieuws.

Een aantal van hen heeft om half vijf te horen gekregen zijn baan kwijt te zijn. Dinsdag is voor het eerste bedrijfsonderdeel van Imtech faillissement aangevraagd, nadat het moederbedrijf vorige week failliet ging. Het gaat om het Nederlandse Imtech Building Services, waar 1.200 mensen werken.

‘Zwakke broeders en zusters’

De mensen van Building Services zitten tussen hun collega’s van Industrial Services, die nog wel werk hebben. De werklozen willen van de vakbonden weten: „Wat gebeurt er met de 800 uren die ik extra heb gewerkt?” Die verdwijnen.

„Is er nog kans op een doorstart?” Misschien, zegt FNV-bestuurder Jan Meeder, maar de nieuwe eigenaar zal de kans aangrijpen om „de zwakke broeders en zusters achter te laten”.

„Ik ben ouder dan 55. Wat zijn mijn kansen?” Meeder formuleert voorzichtig. Een werkvoorbereider achterin beantwoordt de vraag voor zichzelf: „Kijk om je heen, al deze mensen komen op de markt. En alle onderaannemers die failliet gaan ook.”

Een werknemer vraagt op bedrukte toon wat er gebeurt met zijn jubileumuitkering. Vorige maand kreeg hij een speldje, hij was 25 jaar in dienst.

„Wanneer zou je betaald krijgen?”

„Vandaag.”

De zaal tssss-t en aaaaah-t eensgezind. Het salaris zou vandaag komen, maar niemand heeft het gekregen.

Het contrast tussen het zalencentrum De Rustburcht in Rotterdam-Zuid en de glazen toren van advocatenkantoor De Brauw op de Zuidas, waar Imtech de eindstrijd voerde, is groot. Maar één ding is hetzelfde: de onoverzichtelijkheid van de ondergang.

Dus Imtech Nederland is al failliet, reconstrueren twee werknemers in de hal, maar Industrial Services dat daaronder hangt niet, maar Building Services weer wel. De mannen willen niet met naam in de krant, ze voelen zich kwetsbaar. Ze begrijpen niet of het beter voor hun baan is als hun onderdeel voor of juist ná faillissement wordt verkocht. Ze kijken steeds op hun telefoon, het meeste nieuws komt via de vakbond of internet. Uit Imtech of van de curatoren komt maar weinig.

Het klopt dat er geen afzonderlijk persbericht over Imtech Building Services is uitgestuurd, zegt de woordvoerster van de curatoren. „De curatoren zijn druk met de redding van heel Imtech Nederland”, verklaart ze, voor informatieverstrekking is weinig tijd. De curatoren zullen af en toe updates geven, maar die zijn „vaker accuraat dan tijdig”. Ook benadrukt ze dat er nog wordt gewerkt aan een doorstart.

Wel melden de curatoren het tot nu toe steeds als er een bedrijfsonderdeel van Imtech gered is. Vorige week Imtech Marine, de scheepvaartdivisie, en Imtech Nordic, de Scandinavische tak. Dinsdag lieten ze weten dat Imtech Traffic & Infra, de infrastructuurdivisie, is verkocht. Het resultaat: 9.300 banen gered, waarvan 2.300 van de 4.500 in Nederland.

Maar die berekening blijkt te optimistisch, zag bestuurder Chris Baggermans van vakbond RMU. Bij de verkochte onderdelen werken minder Nederlanders dan de curatoren hebben gemeld. Er zijn in totaal maar 1.900 Nederlandse banen veiliggesteld, geen 2.300.

Geen kabels om te trekken

Hoe gaat het nu op de werkvloer? De meeste mensen werken nog, zegt een werkvoorbereider, die nog een baan heeft. Al is er voor veel mensen niks te doen. Inkopers kunnen niks inkopen, want daar is geen geld voor, installateurs hebben geen kabels om te trekken. „Ik heb tankbeurten voorgeschoten, omdat mijn tankpas was geblokkeerd”, zegt er één. „Krijg ik dat terug?” Advies aan iedereen die werkt: schiet niks voor, zelfs geen parkeerkosten. „Je krijgt er niks van terug.”

De werkvoorbereider begon op zijn zestiende als instrumentfitter. Hij werkt al 38 jaar bij Imtech. „Ik ben 54. In het ergste scenario zit ik tot mijn 67ste op de bank. Ik ben niet gewend thuis te zitten.”

Hoe voelen de mannen in de hal zich? De inkoper zonder baan slaat de onderhoudsmonteur met baan op de arm. „Het is niet dat ik je je werk niet gun, dat doe ik. Maar ik ben 59, ik voel me zo wezenloos.”