Soms zie ik mijn loonstrookje en denk ik: Wow!

Imane Boubkari (20) studeert aan de VU in Amsterdam en werkt als verkoopster in een T-Mobilewinkel in Harderwijk. Met haar ouders en drie zusjes woont ze in Lelystad. „Ik geef al snel 20 euro per dag uit aan eten.”

foto bob van der Vlist

‘Ik heb mijn ouders moeten overhalen om te mogen werken naast mijn studie. Mijn moeder was bang dat het ten koste zou gaan van studeren, nu dat niet het geval is ziet ze ook wel in dat het alleen maar goed is. Ik heb geleerd beter met mijn geld om te gaan en ben zelfstandig, dat vind ik fijn. Als ik iets leuks wil doen kan ik dat zelf betalen. Ik hoef me niet tegenover mijn ouders te verantwoorden als ik in korte tijd tien paar nieuwe schoenen koop.

Normaal gesproken werk ik parttime als verkoopmedewerker T-Mobile in Harderwijk, maar deze zomer was ik ook een periode fulltime in dienst. Ik ben uitzendkracht en verdien 9,20 euro netto per uur en voor elke 100 euro die ik verkoop, krijg ik een bonus van 80 cent. Soms zie ik mijn loonstrookje en denk ik: ‘Wow! Zo veel heb ik toch niet gewerkt?’ Dan is het de week dat de bonussen worden uitbetaald. Deze zomer heb ik veel gewerkt. Door de bonus verdien ik zo een paar honderd euro extra.

Mijn studie science, business & innovation koos ik omdat ik goed ben in technische vakken, maar niet in één of ander lab wil eindigen. Het lijkt me interessant om binnen een bedrijf als consultant met technische innovaties bezig te gaan. Bij mijn studiekeuze heb ik gelet op de werkgelegenheid, ik zie regelmatig dat mensen heel lang studeren en dan nergens aan de slag kunnen omdat er geen werk is. In de technische sector zal dat niet zo snel gebeuren.”

‘Mijn ouders betalen mijn studie dus ik ben alleen geld kwijt aan boeken, mijn mobiele telefoon en mijn zorgverzekering. Verder koop ik graag kleding, het liefst in de uitverkoop bij Mango, Zara of Zalando. Buiten de sale vind ik een bloesje bij Zara al snel te duur, je draagt het een paar keer en dan is het af. Daarom kijk ik liever naar de koopjes, het geeft me een beter gevoel. Het meeste geef ik uit aan buitenshuis eten met vriendinnen, maar ook aan wat lekkers voor onderweg. Ik ontbijt nooit thuis, dus koop ik een koffie en een croissantje op het station op weg naar de universiteit. Omdat ik bijna nooit eten meeneem koop ik ’s middags een panini in de kantine en op de weg naar huis nog wat snoep en dan ben je al snel 20 euro per dag kwijt. Eigenlijk vind ik dat niet kunnen, maar het is moeilijk af te leren. Ik heb weleens geprobeerd met 10 euro op zak van huis te gaan en mijn pinpas thuis te laten, maar dat hield ik nog geen week vol. Het is lastig, want ik hou er niet van mijn lunch van thuis mee te nemen, dan heb je van die geplette broodjes halverwege de dag. En sneetjes meenemen en later beleggen is ook onhandig, dan loop je de hele dag met een pot pindakaas in je tas. Toch wil ik kijken of ik minder kan uitgeven aan eten, ik ben er niet trots op. Het is bizar te bedenken dat ik bijna een uur moet werken voor koffie en een broodje.”