Column

Prostitutie: iedereen kletst er maar wat op los

Ik ben aangesloten bij Amnesty. En als het kon, sloot ik me aan bij Meryl Streep. Nu Amnesty slaags is geraakt met Streep, moet ik dus kiezen. Het liefst zou je in dat geval een muntje opgooien, maar helaas werkt dat niet zo in intellectuele kringen. We zijn veroordeeld tot argumenteren en delibereren. Nou, vooruit, daar gaat-ie.

De feiten zijn u bekend. Amnesty International heeft een voorstel gelanceerd om prostitutie te decriminaliseren.

Dit om prostituees de mogelijkheid te geven zich tot de politie te wenden als ze worden verkracht, bedreigd of uitgebuit.

Tegen dit beleid van Amnesty is bezwaar gemaakt door tal van Hollywoodsterren, onder wie Meryl Streep, die verwachten dat mishandeling en mensenhandel juist zullen toenemen door decriminalisering.

Beide partijen hebben hetzelfde doel: prostituees in wankele posities te behoeden voor gevaren. Je hoopt dat vervolgens de twee strategieën worden doorgerekend en in een saaie vergadering met elkaar vergeleken. Dan kun je een beredeneerde afweging maken. Maar met zoveel redelijkheid schieten media en twitteraars geen klap op en derhalve komen ze met een mening. Het Duitse blad Der Spiegel maakt er een overzicht van. ‘Helpt legalisering sekswerkers? Of maakt het alles alleen nog maar erger? Die Meinungstrends der Medien.’ Onder de meningentrends der mediën valt meteen het commentaar op van omroepsite Deutsche Welle. ‘Amnesty heeft gekozen voor mensenrechten in plaats van moraal. Bravo!’ Gelijk zak je met één voet weg in het moeras van de meningen. Want hoe zit dat? Mensenrechten zijn toch juist gestolde moraal? De oorsprong van de mensenrechten ligt in de gedachte dat sommige rechten onvervreemdbaar toekomen aan de mens – los van het rechtsstelsel waaronder ze leven. Had de domme Deutsche Welle simpelweg naar het lemma mensenrechten gezocht in de Internet Encyclopedia of Philosophy, dan had de eerste zin al duidelijk gemaakt dat je niet tegelijk vóór de mensenrechten en tegen de moraal kunt kiezen. ‘Human rights are certain moral guarantees’.

De volgende stap voert nog verder het meningenmoeras in. Want over welke mensenrechten hebben we het hier eigenlijk? Waarvoor pleit Amnesty? Lees je het Policy Background Document van Amnesty, dan zie je dat de club ertoe neigt het uitoefenen van prostitutie zelf te zien als een mensenrecht. Daarbij gaat het niet alleen om het recht van de prostituee in het onderhoud te voorzien ‘door middel van vrijelijk gekozen of aanvaarde werkzaamheden’. Maar ook om het recht van de klant. Extra aandacht gaat uit naar de gehandicapte klant die erg opknapt van prostitutie.

Nu Meryl Streep en Emma Thompson vraagtekens hebben gezet bij deze zonnige visie op prostitutie als een manier om autonomie en waardigheid te bevorderen, maakt Amnesty handig een draai van 180 graden. Hoe komen die sensatiezoekers er toch bij dat wij prostitutie zouden beschouwen als mensenrecht, vraagt beleidsadviseur Catherine Murphy verontwaardigd in de Engelse krant The Independent. Wat een onzin! Het gaat Amnesty erom de mensenrechten van prostituees te beschermen zodra ze eenmaal in het beroep zijn terechtgekomen.

Staat in het beleidsdocument nog dat overheidsinmenging in seks tussen volwassenen een belemmering is van hun autonomie – in de krant schrijft Amnesty dat ‘het vaak vrouwen en mannen zijn aan de randen van de samenleving die worden gedwongen tot sekswerk’.

Voor de redactie van de Deutsche Welle komt deze tournure te laat. Bravo, schrijft ze zoals gezegd een dag eerder over Amnesty. ‘Miljoenen vrouwen, mannen en transseksuelen kiezen autonoom voor sekswerk en dat zullen ze altijd doen.’ In haar ijver zo veel mogelijk mensen autonomie en waardigheid rond te strooien frummelt ze de transseksuelen ook maar in de discussie. Wat die daar doen is niet duidelijk. Maar puur de gedachte aan bevrijding maakt sommige mensen zo ruimdenkend dat ze kortzichtig worden.

Volg je de meningentrends, dan valt al met al op dat van argumenteren en delibereren weinig komt. De meeste deelnemers aan het debat over liberalisering hebben een muntje opgegooid en zijn in een kamp terechtgekomen. In het ene kamp beschik je over zoiets afschuwelijks als moraal en beschouw je de anderen als handlangers van mensenhandelaren en pooiers. In het andere kamp prijs je de autonomie en verdenk je je tegenstanders van zoiets schandaligs als preutsheid.

Iedereen kletst er maar wat op los, kun je concluderen. En aan Amnesty heb je ook niks, want die zegt vandaag het tegenovergestelde van gisteren. Het wachten is dus op die saaie vergadering die duidelijk moet maken welk beleid de beste bescherming biedt aan de mensen die intussen aan de randen van de maatschappijen heel hard bezig zijn met overleven.