Niet echt een slimme ramkraak

Roel en Sonny pleegden op een doordeweekse dag een ramkraak met een vorkheftruck. Ik was in de war, zegt Roel. Wat zegt de rechter?

Binnen een dag had iedereen op het werk al door dat hij het had gedaan. Dat kwam door het YouTube-filmpje. Kijk! Roel, in z’n gele werkpak met dat schommelende loopje. De baas herkende ook de vorkheftruck die ’s ochtends gestolen bleek, op het containerbedrijf. Waar Roel dus altijd mee reed.

Ik ben een flutcrimineel, rechter, ik was helemaal in de war, ik was desperate, ik weet niet waarom ik het heb gedaan. Maar dát hij het heeft gedaan wil Roel graag erkennen. Ik verdien straf, zegt hij, almaar. En: sorry dat ik zo doordraaf.

Op een doordeweekse dag, ’s ochtends, op de drukke Rotterdamse Lijnbaan, had Roel met z’n heftruck het gepantserde glas uit een juwelierszaak getrokken. Precies van de vitrine met de Rolex- en Longines-horloges. Verblufte omstanders zetten de beelden op internet. De officier noemt de actie lomp, rauw, gedurfd, maar ook „goed voor een jongensboek”. Ze eist twee jaar cel, waarvan een half jaar voorwaardelijk.

Op het werk waren ze hem de volgende dag Roelex gaan noemen. Hij was gevlucht, achter op de scooter van de man die de vitrine leeghaalde. Roel had ook een greep gedaan. 32 horloges, in totaal, samen twee ton waard. Ze zijn nog steeds zoek. Roel zou voor het ‘gaatje prikken’ 5.000 euro krijgen. Van die onbekende man dus. Die had ’m een paar keer opgebeld: als hij het niet zou doen, dan gingen z’n kleinkinderen eraan.

Roel zat net in een moeilijke periode. Hij had schulden, hij was er thuis uitgezet en was dakloos. Hij bleef op z’n werk hangen, ook voor de ‘doorwerkmaaltijden’ en de douche. Hij sliep er ook weleens, in een container. Ik ben hier de schlemiel mevrouw, het is echt heel dom, ik ben gebruikt. Maar echt, ik weet niet wie die man was, die mij belde.

Justitie en politie weten het wel. Dat was dus Sonny, een twintiger van bijna twee meter met gemillimeterd blond haar, die naast Roel zit. Sonny en Roel kennen elkaar van het werk. Ze brachten veel tijd met elkaar door, ook privé. Roel loopt tegen de zestig, Sonny is een twintiger. Voor de ramkraak belden ze elkaar wel vijf keer per dag. Maar op de dag van de kraak verwijderde Sonny dus het nummer van Roel uit z’n telefoon. Waarom? Het blijft onduidelijk. Sonny weigert op veel vragen antwoord te geven.

Uit het dossier doemt hij op als organisator en hoofddader. Hij zou de vorkheftruck hebben gestolen. Hij maakte het toegangshek open met een gestolen pasje. De in België gehuurde dieplader stond klaar, met nietsvermoedende chauffeur. De vluchtscooter kocht Sonny op Marktplaats. Hij was vlak na de kraak gezien met een man in een geel werkpak.

Met de prepaidtelefoon waarmee de afspraak met Roel was gemaakt, was ook een taxi besteld, bij Sonny thuis. De rit ging naar een garagebox waar waarschijnlijk een scooter stond. De taxichauffeur had Sonny herkend. De dieplader was ook gehuurd met die telefoon. En er waren nummers mee gebeld die ook in de iPhone van Sonny voorkwamen. Met zijn laptop was gezocht naar verhuurders van diepladers – en vlak na de diefstal had iemand op de laptop ‘ramkraak’ ingevoerd. Tsja.

Sonny verwijst steeds naar ‘een derde’ die het moet hebben gedaan. Z’n advocaat wijst erop dat alle bewijs tegen hem op z’n best indirect is – en nergens doorslaggevend. Zo herkende achteraf de chauffeur van de dieplader Sonny helemaal niet.

De rechtbank veroordeelt de mannen twee weken later. Roel krijgt 20 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk. Sonny krijgt 24 maanden, ook met 6 voorwaardelijk.