Machinemuziek voor ander sterrenstelsel

Futuristisch en onheilspellend, dat zijn de twee woorden voor Homesick, het debuut van Matrixxman. Sinds 2013 bracht hij al twaalf singles uit. Eerder werk varieerde van een geweldige remix van Sade’s ‘I couldn’t love you more’ (met Vin Sol) tot samenwerkingen met rapper Mykki Blanco. Op zijn debuut gaat hij de diepte in en zoekt hij de creativiteit die schuilt in beperking. Homesick is kaal, donker en gruizig. Het bijzondere is: Charles McCloud Duff weet meeslepend te zijn door slim gebruik te maken van enkel percussie, zonder tierlantijnen. Duff kijkt naar de toekomst van computers, getuige tracktitels als ‘Network failure’ en ‘False pattern recognition’ en zijn Twitterbio: „Some cold ass futuristic shit.” En hij ziet die toekomst duister tegemoet. In openingstrack ‘Necronomicon’ verplaatst de bastoon zich als een trage amoebe met zuignapbewegingen in een dopplereffect door je speakers. Na tien minuten ben je mijlen verder de duisternis in. Meteen daarna werkt ‘Augmented’ als een frisse douche. De energiek rollende dansvloerplaat zou niet misstaan in een set van Jeff Mills – inclusief belletjes. De balans tussen dansvloer en loungeruimte is een sterk punt van het album, net als de diversiteit. Er zijn nummers die flirten met de oude electro uit Detroit (‘Red light district’) en nummers die klinken alsof een in de ruimte achtergelaten astronaut contact probeert te maken (‘Packard plant’). Er is zelfs een wavy ballad (‘Annika’s theme’). Matrixxman maakt filmische machinemuziek voor een ander sterrenstelsel.