Hij maakt de muziek van zijn ouders

Eaves groeide op met de muziek van Bob Dylan en Led Zeppelin. Die invloeden hoor je terug op zijn debuutalbum What Green Feels Like.

Foto Hollandse Hoogte

Hippie? Hij heeft het wel vaker gehoord, dat hij met zijn lange haar en gevoelige uitstraling lijkt op Neil de Hippie uit de televisiekomedie The Young Ones. Eaves, artiestennaam voor Joseph Lyons uit het Engels Leeds, snapt wel waar de vergelijking vandaan komt. Hij groeide op met Dylan, Springsteen en Neil Young, de muziek van zijn ouders. Zelf voegde hij daar een dosis Mastodon en Led Zeppelin aan toe. Nee, hij vindt zichzelf geen hippie. Hij staat met beide benen op de grond. „Mijn haarlengte is te wijten aan luiheid. Niets anders.”

Gevoelig en intens zijn de sleutelwoorden bij de muziek van Eaves, die evenveel leent van de ‘klassieke’ Britse folkrock uit de jaren zeventig als van singer-songwriters als Jeff Buckley en Damien Rice. ‘As old as the grave’ en ‘Alone in my mind’, twee songs van Eaves’ pas verschenen debuutalbum What Green Feels Like, vertegenwoordigen de twee uitersten in zijn teksten. De eerste is een folksong met verwijzingen naar omgewoelde grond en kille graftombes. De tweede werd geïnspireerd door de rellen in Londen in 2011 en gaat over een winkeleigenaar die door relschoppers werd aangevallen toen hij een brandje probeerde te blussen. De bejaarde man, Richard Mannington Bowles, klapte met zijn achterhoofd tegen de grond en overleefde de aanval niet. ‘Alone in my mind (for Mannington Bowles)’ is een stille protestsong, vol ingehouden woede en zacht getokkel op de gitaar.

Van toetsen naar gitaar

De sfeer van Eaves’ muziek is tijdloos; de instrumentatie halfakoestisch. Joseph Lyons (23) vond zijn roeping als zanger en songschrijver toen de gitarist van de band waarin hij als tiener toetsen speelde niet kwam opdagen bij een repetitie. „De gitaar leek me een veel cooler instrument, dus ben ik meteen begonnen met wat simpele akkoorden. Toen bij een optreden ook de zanger van de band het liet afweten, stond ik plotseling op het podium als frontman. Dat eerste optreden verliep rampzalig, maar door hard oefenen begon ik me steeds zekerder te voelen in mijn rol als zanger en gitarist. Toen ik zelf liedjes begon te schrijven, had ik de band niet meer nodig.”

Als solist speelde hij een tour lang in het voorprogramma van Nick Mulvey. Hij reisde van stad naar stad met trein en bus; zijn gitaarkoffer als enige bagage. Een eerste, op internet geposte demo bracht hem onmiddellijk aandacht van publiek en platenmaatschappijen.

Liefde voor natuur én de stad

De albumtitel What Green Feels Like werd ingegeven door Joseph Lyons’ liefde voor de natuur en een groene omgeving. „Een deel van mijn karakter floreert bij een rustige omgeving waar ik poëzie en teksten kan schrijven zonder herrie van buitenaf. Een ander deel heeft het rumoer en de bedrijvigheid van een grote stad nodig. De helft van mijn plaat heeft een groen gevoel: landelijk, achterover geleund met een simpele akoestische begeleiding. De andere helft neigt naar stadsrumoer met elektrische gitaren en vocale crescendo’s. Allebei die sferen voelen natuurlijk voor mij. Ik ben een stadsjongen die goed op het platteland zou kunnen leven.”

Het folkelement in zijn muziek dankt hij voor 100 procent aan Bob Dylan, bekent hij. „Ik was geobsedeerd door zijn muziek. Twee jaar lang heb ik naar niets anders geluisterd. Ik leerde al zijn songs spelen. Er bestaat volgens mij geen betere manier om je alle trucs en kenmerken van folkmuziek eigen te maken, want bij Dylan vind je ze allemaal. Later heb ik dat weer een beetje van me afgeschud. Ik raakte in de ban van progrock en van Mastondon. Heavy muziek! Samen met mijn funk- en soulinvloeden hebben al die verschillende stijlen mij gevormd als muzikant. Ze vechten om voorrang als ik het podium opstap.”

Live speelt Eaves in een bandbezetting van vier man. De andere drie zijn er om zijn muziek meer gewicht te geven, zegt Lyons, maar ze hoeven lang niet altijd op volle sterkte geluid te produceren. „Het contrast tussen zacht en hard is belangrijk voor de dynamiek van mijn muziek. Led Zeppelin is een voorbeeld. Een van de meest heavy bands uit de popgeschiedenis, maar de bandleden konden ook heel mooi ingetogen en akoestisch spelen. Een nummer is voor mij geslaagd als ik vanuit een fluisterzacht begin naar een climax toe kan werken. Zo voelt mijn ideale optreden: als een raket die gelanceerd wordt.”