Harinkje happen met Lee Towers

Schmidt Zeevis bouwde een reputatie op in Rotterdam-Centrum. Nu verhuist de viswinkel naar een industrieterrein.

Oud-tuinder Leen Prins rijdt in zijn dure cabrio voor op het Vasteland, voor zijn maandelijkse bezoek aan Schmidt. Foto’s David van Dam

Leen Prins treft het met parkeren vandaag. Doorgaans moet de gepensioneerde Westlandse tuinder nog wel eens een half uurtje wachten of blijven rondrijden voordat hij zijn Bentley Continental GT Convertible precies voor de deur van Schmidt Zeevis aan het Vasteland in het centrum van Rotterdam kan neerzetten.

Dit keer glijdt de drie ton kostende cabriolet meteen keurig voor de etalage, zodat zijn trotse bezitter hem scherp vanaf de andere kant van het glas in de gaten kan houden. Het is altijd opletten met een open wagen van dit kaliber, verduidelijkt Prins met een lichte grom. Jaloerse passanten schieten er met plezier hun brandende peuk in.

De kweker, gefortuneerd dankzij de vinding van het handzame supermarktbakje tuinkers („U kent het?”), en zijn roomkleurige slagschip maken gemiddeld eens per maand hun opwachting op het Vasteland. Prins eet er kreeftensoep, of haring als het seizoen is. „Het is ons-kent-ons, dus je hoeft je hier nooit alleen te voelen. Voor je het weet, ben je zomaar vier uur verder.”

Alsof het zo is afgesproken, stroomt Schmidt Zeevis ook deze zaterdagmiddag weer in recordtijd vol met klanten die niets liever lijken te willen dan met elkaar het glas te heffen, een visje of wat fruits de mer te savoureren en intussen de laatste grappen en roddels uit te wisselen.

„Dit is toch geen viswinkel”, zei een nieuwe klant ooit verbaasd tegen huidig directeur Marcel van Breda. „Dit is een kroeg!” Een constatering waarmee hij overigens van harte kon instemmen. „Hier bij Schmidt staat de dorpspomp, kun je wel zeggen. Wij maken het op geëigende momenten graag héél gezellig.”

In zijn witte bedrijfsjas begeeft vijftiger Van Breda, ooit onderaan bij Schmidt begonnen, zich geregeld tussen de visliefhebbers om nog eens uit een fles sancerre, Boschendal of champagne bij te schenken. Van tijd tot tijd organiseert hij er wat extra gezelligheid omheen. Pianist Jan Vayne speelde live op een vleugel in de zaak, De Drie J’s, Willibrord Frequin en Sjoerd Pleijsier traden er op, en ook Lee Towers en André van Duin doen hun vriend Van Breda af en toe dat plezier.

Ontmoetingsplek

Een attractie in eigen gelederen is de gedistingeerd-grijze medewerker Hans van Dorp. Die speelde vroeger in het eerste amateurelftal van Feyenoord, heeft een foto van Giovanni van Bronckhorst en zichzelf op zijn smartphone, en is zó goed in sashimi snijden dat hij als koosnaam ‘Hanshimi’ heeft.

Hanshimi is niet weg te denken van het Vasteland, stelt de Rotterdamse strafrechtadvocaat Jaap Spigt: „Dit is een unieke ontmoetingsplek, waar stuk voor stuk unieke mensen werken en komen. Ik betreur het ten zeerste dat Schmidt hier weggaat. Ik zal ze missen, en ik denk velen met mij.”

Het vertrek van Schmidt uit het centrum van Rotterdam is uit nood geboren. Gedwongen door capaciteitsproblemen verkast de 99 jaar oude vishandel naar het zes kilometer verderop gelegen industriegebied Spaanse Polder. Met 1.200 restaurants die dagelijks door de 140 personeelsleden van Schmidt worden bevoorraad en jaarlijks 20 procent groei in webwinkelomzet was opheffing van de te kleine vestiging aan het Vasteland onvermijdelijk.

Marcel van Breda en mededirecteur Jos van Vuren hebben er nooit aan getwijfeld dat het merendeel van de particuliere cliëntèle het spoor naar de Spaanse Polder volgt. Van Breda, met een knipoog: „We kunnen daar gratis parkeerplaatsen en desnoods valet parking aanbieden.”

Zaterdag 5 september is het afscheid van het Vasteland. Klanten mogen die dag voor 25 euro de meterslange vitrines leegeten. „All you can eat, láchen”, zegt Van Breda grijnzend als hij in de oude winkel A4’tjes met de aankondiging ervan uitdeelt. Lee Towers komt dan ook weer zingen.

Naar Spaanse Polder

Voormalig tuinkerskoning Prins weet zeker dat hij zijn gezicht ook in de Spaanse Polder zal laten zien, net als de man aan het statafeltje naast hem, de 72-jarige ondernemer Hans van den Blink uit Maassluis.

Oud-minister van Buitenlandse Zaken Uri Rosenthal geeft bijna plechtig te kennen dat hij wel afhaakt. „Erg jammer. Dit was een eetmonumentje, om het zomaar te zeggen. Maar wij hebben bij ons in Kralingen ook een fijne familiezaak in vis, en mijn gevoel is dat mijn vrouw en ik die nu maar moeten gaan steunen.”

Bastiaan de Jongh (43), eigenaar van een psychiatrische groepspraktijk en al op zijn derde door zijn grootouders meegetroond naar Schmidt, twijfelt nog of hij aan de familietraditie een eind maakt. Horecaondernemer Alex de Zwarte, van restaurant Jagklub in Kamperland, laat er via een microfoontje in zijn keel geen misverstand over bestaan dat hij van de partij blijft. Zolang zijn lichaam het toestaat, is het op zaterdag Schmidt forever.