Stiekem denk je: hij kan winnen

Als nummer vijftig over de finish, op één minuut en dertien seconden achter ritwinnaar Manuel Quinziato. Niets bijzonders, zo lijkt het. Maar daar denken de Belgen anders over. Dit zijn namelijk de cijfers van ‘hun’ Tom Boonen, nog altijd een renner van goddelijk allooi.

Tom Boonen op de Kapelmuur tijdens de zevende etappe van de Eneco Tour, van Sint-Pieters-Leeuw naar Geraardsbergen. Foto VINCENT JANNINK/ANP

In elk café op het marktplein van Geraardsbergen is de procedure gelijk. Telkens als de wielrenners van de Eneco Tour nabij zijn, drukken de bezoekers zich tegen de dranghekken. Bier klotst in hun glazen, het schuim staat op hun mond, als die ene coureur in aantocht is. „Kom op Tommeke, kom op jongen”, klinkt het in koor. Zijn hij en de andere renners gepasseerd, dan verdwijnen ze weer in café Den Chulden Cop of Frituur Obelix. Op naar de toog en tv.

De bewuste renner die ze dankzij het parcours drie keer naar voren kunnen schreeuwen, is Tom Boonen. Tien jaar geleden reed hij via deze straten richting de top van het Belgische en mondiale wielrennen. Kruisend door de maïsvelden van Oost-Vlaanderen, versnellend langs propvolle dorpsstraatjes, knokkend over de beruchte muur van Geraardsbergen en vervolgens over de Bosberg richting de eindzege in de Ronde van Vlaanderen. Daar was hij dan, de opvolger van klassiekerkoning Johan Museeuw. Voor de finish een belofte, erna een god op wielen.

Voor de paar duizend Vlaamse wielerfans die langs het parcours staan in Geraardsbergen, is Boonen (34) nog steeds een wielrenner van goddelijk allooi, zij het dat ‘Tornado Tom’ de voorbije jaren steeds minder koersen is gaan winnen. In 2012 won hij de Ronde van Vlaanderen (zijn derde) en Parijs-Roubaix (vierde keer), maar nadien bleef zijn carrière verstokt van grote successen in de eendaagse wedstrijden waar hij het van moet hebben.

Mede door pech. In 2013 ging er een streep door zijn voorjaar als gevolg van een elleboogbreuk. In 2014 kreeg vrouw Lore een miskraam en gaf hij emotionele steun de voorkeur boven een gedegen voorbereiding op de klassiekers. En in 2015 viel hij op zijn schouder in Parijs-Nice, waardoor hij de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix miste. Televisieploegen hadden die dag voor het ziekenhuis gewacht. Het zou toch niet...? Jawel. Weer geen Tornado in de koers.

Hij heeft meerdere fanclubs

Tot geluk van zijn volgelingen – Boonen heeft meerdere fanclubs – leidde de valpartij niet tot het einde van zijn carrière. „Renner word je met vallen en opstaan, renner blijf je door te blijven opstaan”, twitterde Boonen. In de maanden erna won hij de Ronde van Keulen en de eerste etappe van de Eneco Tour, vorige week woensdag in het Vlaamse Ardooie. „Boonen kan het nog”, kopte Het Nieuwsblad na zijn dagzege in de Vlaams-Nederlandse rittenkoers.

De Eneco Tour is een ronde van lagere orde, maar niettemin gaf het fans van Boonen de bevestiging dat ze nog altijd mogen hopen op een overwinning. Chris Deleersnijder, die zich met vrouw en kinderen aan de voet van de Muur heeft geposteerd, zegt dat die hoop bij elke koers overheerst. „Ik weet zeker dat heel veel van de mensen hier stiekem het gevoel hebben dat Tom de wedstrijd wel eens kan winnen. Zoals vanouds.”

Brandend is hun verlangen naar euforie, maar dikwijls is het ijdele hoop. In Geraardsbergen komt Boonen als nummer vijftig over de finish. Eén minuut en dertien seconden achter de Italiaanse ritwinnaar Manuel Quinziato en 31 seconden achter zijn landgenoot Tim Wellens, de winnaar van deze editie van de Eneco Tour.

Deleersnijder maakt het niet uit. Hij is fan en zal dat blijven. Voor hem in de kinderwagen ligt neefje Finn. Gehuld in een Tom Boonen-shirt met daarop een handtekening waarvan door het vele wassen alleen nog de contouren zichtbaar zijn. „We zijn eens met ons gezin naar de fandag geweest van Boonen. Dat was top. Tom deelt dan handtekeningen uit en er is een fietstocht. Tom kwam naast ons fietsen. Hij vroeg: ga ik niet te hard? Mooi, hè. Hij was voor iedereen beschikbaar.”

Heus niet enkel hoogtepunten

Zoals fans er zijn voor hem, zo is Boonen er ook voor hen. Kinderen en volwassen drommen zich na afloop samen voor de bus van zijn werkgever Etixx-Quikstep. „Tom komt zo”, stelt de persdame van de ploeg hen gerust. Dan komt hij naar buiten. Geschoren kop, kek driedaags baardje en een zonnebril die niet afgaat. „Tom, Tom, Tom, Tom”, klinkt het uit elke hoek. Ploeggenoot Niki Terpstra deelt vier krabbels uit, Boonen veertig. „Tom leeft voor zijn sport”, zegt Terpstra. „Anders houd je het nooit zo lang vol op dit niveau.”

Zijn carrière is er niet een met louter sportieve hoogtepunten. Boonen is ook de wielrenner die een snuifje cocaïne nam, die in interviews moet bekennen dat hij zeker met één rondemiss heeft geslapen en een Ferrari en Lamborghini in de prak heeft gereden. En toch blijven de Belgen met hem weglopen. „Als je dat in Nederland flikt, word je afgemaakt”, zegt Michael Boogerd, ploegleider van Team Roompot. „Maar kijk eens hoe veel mensen hier om hem heen staan. Dat zegt genoeg.”

Terwijl Boogerd op verzoek van een wielerfan zijn handtekening zet op een tien jaar oude pasfoto van hemzelf, noemt hij Boonen in huidige vorm een „oké renner”. Grinnikend: „Ik zou hem best in mijn ploeg willen hebben.”

Zijn geld zou de voormalige kopman van de Rabobankploeg niet zo snel op Boonen zetten. „Maar als hij goed geplaatst is in de sprint, kan hij nog altijd een koers winnen. Hij is heel sterk. Een type renner die tot zijn laatste dag in het peloton kan meestrijden om de zege.”

Die dag is voorlopig nog niet aangebroken. Boonen wil nog zeker één jaar doorgaan bij Etixx-Quickstep. Tot die tijd zullen zijn fans zich blijven verdringen op de plekken waar hij voorbijrijdt. Zoals in Geraardsbergen. Daar waar Boonen al tien jaar lang niet meer stuk kan.