Column

Dezelfde aarde, maar een andere wereld

Giorgia Boscolo is de eerste vrouwelijke gondelier in Venetië. Voor die primeur in 2010 was het gondelen negenhonderd jaar lang alleen voor mannen weggelegd. Na Boscolo zijn er nauwelijks vrouwen bijgekomen. Ze worden niet of nauwelijks toegelaten op de opleiding (een training van zes maanden en 400 uur praktijkervaring). Aangezien de kanalen van de stad zijn dichtgeslibd met toeristen in vette gondels, had ik niet verwacht dat het ambacht van de gondelier zo goed wordt beschermd.

Manhaftiger nog was het piratenschip dat aanmeerde bij het kolossale Hiltonhotel op het zuidelijke eiland Giudecca. Over de loopplank wurmden Amerikanen zich aan wal. Ze kregen een goodiebag aangereikt van een jongen in een witte kiel. Om zijn middel zat een leren sjerp, het kohlpotlood onder zijn ogen was uitgelopen. Toen ik vroeg waar het schip vandaan kwam, schudde hij de vermoeidheid uit zijn stem door luid te praten. Dit was de laatste avond van een groepsreis, het piratenschip was een verrassing geweest. Een exclusieve trip. Meer info op de website.

Venetië is al zo vaak met Disneyland vergeleken dat het vergelijken van Venetië met Disneyland zelf alweer Disneykitsch is geworden. Wat ik echter niet wist, is dat Disney ook georganiseerde reizen aanbiedt: 9 dagen Viva Italia, voor de hele familie. Pasta maken in Toscane, een VIP-rondleiding door het Colosseum in Rome, maskers maken in Venetië. Vertier voor zo’n 6.000 dollar per persoon, exclusief vliegreis. Sommige avonden wordt een feestmaal geboden, andere avonden zijn ‘vrij’ – oftewel: die moeten nog betaald. Reizigers worden aangesproken als ‘avonturiers’. Alles beter dan ‘gelukszoekers’.

We leven op één en dezelfde aarde, maar niet ín dezelfde wereld. Amerikanen die reizen in Italië, zijn niet in Italië. Vluchtelingen in detentiecentra zijn niet in Nederland. Diplomaten zijn niet in het land waar ze wonen. Bedrijven verkopen niet daar waar ze werk vragen.

Misschien moeten we deze parallele werelden duidelijker doortrekken en geen valse eenheid veinzen.

Wat als we naast Venetië een nieuwe stad bouwen, een imitatie van het oude Venetië? Dan verhuizen we alle lokale bewoners naar die nieuwe stad. Authenticiteit is toch vooral een product. Wat heeft een bewoner nog aan een ‘echte’ stad wanneer die niet leefbaar is? Het ‘echt’ kan worden geconserveerd als monument dat te bezoeken is, of voor in het museum. Venetië 1 is voor degenen die bereid zijn om geld te betalen voor een authentieke belevenis – inclusief charmante gondelier en de energie van eeuwenoude stenen, het idee dat Casanova daar echt over straat liep. Venetië 2 is voor bewoners die willen leven.

De wereld is een pretpark

elk likt zijn ijs

en deelt zichzelf online.