Onafhankelijke geest, ondermijnende ziekte

foto anp

Ze was wethouder van Maastricht geworden. Dat weten geliefden van Lidie Cohen zeker. Ze was een echte burgemeestersvrouw geweest in Amsterdam, die zich inzette voor onderwijs. Als die ‘kloteziekte’ er niet was geweest, multiple sclerose. Op 4 augustus overleed Lidie Cohen, de vrouw van Job, op 67-jarige leeftijd. Ze is maandag in besloten kring begraven.

Cohen werd in Deventer geboren als Lidie Lodeweges. Na het gymnasium vetrok ze naar Groningen: Nederlands en Magna Pete (later Vindicat). Daar ontmoette ze Job, ze trouwden in 1972. Cohen was nuchter en vrolijk, en beoefende wel vier sporten. Ze was ook politiek geëngageerd. In Maastricht maakte ze zich als lid van de kiescommissie druk over de plaats van vrouwen op de PvdA-lijst. Ze genoot van het politieke spel. „Op de bres! – zo was Lidie”, zegt clubgenoot Mimi Loorbach.

Na haar studie ging Cohen aan de slag als lerares Nederlands. Met een aantal leerlingen, onder wie de huidige minister Jet Bussemaker, organiseerde ze een feminismeweek, waarin onder andere gediscussieerd werd over mannen- en vrouwenberoepen. „Ze wilde de maatschappelijke bewustwording van leerlingen stimuleren”, zei Bussemaker op haar afscheidsdienst.

In 1980, vlak na de geboorte van zoon Jaap, kon Cohen opeens niet meer typen. Niet veel later volgde de diagnose. De eerste jaren viel goed met haar ziekte te leven. Lotje Cohen, geboren in 1982, herinnert zich haar moeder als vrolijk en opgewekt, ze deden speurtochten. Maar ze ging achteruit. Op een zeker moment kon ze niet meer autorijden, niet meer fietsen, niet meer lezen. In 1997 belandde ze in een rolstoel. Ze stopte met lesgeven, en later ook als decaan. Het was te vermoeiend. Cohen heeft haar ziekte krachtig aanvaard, zeggen vrienden. Ze was niet boos. Dat ze de controle over haar leven uit handen moest geven, was moeilijk. Ze had er een hekel aan als iemand haar rolstoel vooruit duwde zonder te vragen.

Al die jaren kwam elke dag een van haar vrienden langs om een wandeling te maken, of haar voor te lezen: literatuur, poëzie of de Opzij. Haar man Job las haar hele romans voor. Toen hij luisterboeken insprak, zat zij erbij als toehoorder.

Vrienden hebben het over „beide Lidies”: met, en zonder ms. „Van de eerste Lidie leerde ik hoe belangrijk het is op eigen benen te staan”, zegt vriendin Agnes Grond, die haar in Groningen leerde kennen. „Toen ze ziek werd, leerde ik dat die benen niet het enige zijn dat belangrijk is.”