Brieven

Illustratie Angel Boligan

Minder uniek dan het lijkt

De Boliviaanse omgekeerde klok (Het Grote Verhaal, 10/8) is minder uniek dan deze lijkt.

In de 13e en 14e eeuw was het niet ongebruikelijk dat de klok linksom draaide volgens het ‘hora italica‘-systeem.

In een etmaal werden vierentwintig uren geteld, van I t/m XXIIII, tweemaal I t/m XII of viermaal I t/m VI, maar telkens linksom. De sprong van vierentwintig naar één uur was onderaan de wijzerplaat geplaatst en gaf het tijdstip van zonsondergang aan.

Voorbeelden kunnen gezien worden in de kathedraal van Florence en in de Ognissanti-kerk, ook in Florence. Pas tegen 1550 kwam de massaproductie van klokken op gang met een tweemaal per etmaal rechtsom draaiende wijzer.

E-laughing

In morse was het al ‘hihi’

Als aanvulling op Hehehe, bijna niemand zegt lol (12/8) is het aardig te weten dat in de wereld van het radiozendamateurisme een soortgelijke uitdrukking bestaat om een grap of plezier aan te duiden: ‘Hihi’.

Deze uitdrukking stamt uit het allereerste begin van het zendamateurisme, rond 1930. Totdat een paar jaar geleden de eis om een Morsevaardigheidsproef af te leggen kwam te vervallen, moest ieder radiozendamateur een vaardigheidsproef afleggen in het ‘nemen’ en ‘geven’ van Morsetekens met een snelheid van tenminste twaalf woorden per minuut.

Alleen bij het welslagen van die proef werd een volledige vergunning/machtiging verstrekt.

In vele landen bestond de verplichting om, na het verkrijgen van die vergunning, tenminste één jaar met Morse te communiceren alvorens de telefonie aan bod kwam.

Al sinds de beginjaren is onder de radiozendamateurs het gebruik ontstaan om een tekst die een grap of plezier aanduidt, af te sluiten met ‘Hihi’.

En niet alleen bij gebruik van Morse, maar ook in het gesproken verkeer tussen radiozendamateurs. Wereldwijd.

Helmich de Vries

Zomergasten

Wollige prietpraat was het

NRC (10/8) pampert columniste Saarloos met een volle pagina over haar Zomergastenoptreden.

Waarom niet eerlijk volstaan met: verkeerde keuze, wollige prietpraat, teleurstellend nietszeggend.

Machteld Roede

Pseudo-intellectualisme

De veelbelovende kop boven het artikel van Hans Beerekamp bleek helaas slechts van toepassing op één fragment uit het integraal onbegrijpelijke geouwehoer van de 25-jarige ‘filosofe’.

Een en ander zal volgens Beerekamp een weliswaar moeilijk invoelbaar intellectualisme zijn, maar wat mij betreft zijn de nieuwe kleren van de keizer hier bij uitstek aan de orde.

Zelfs de immer welwillende Wilfried de Jong gaf de indruk nu en dan de wanhoop nabij te zijn.

De door van Saarloos gekozen hoofdfilm onderstreept een soort wezenloos pseudo-intellectualisme en vooral egocentrisme van de protagonisten.

De 330.000 sukkels, waaronder ik, die zich vol verwachting achter de buis hadden opgesteld, hebben wat mij betreft de kater van hun leven, nou ja, avond ondergaan.

Volgende keer beter, VPRO, en kritischer, heer Beerekamp.

A.F. Constandse