‘Als hij die buien niet had, kon hij heel lief zijn’

Een jonge vrouw raakte verzeild in een gewelddadige relatie. Toen ze het uitmaakte, begon hij haar te stalken.

Bloemen bij het TweeSteden ziekenhuis in Waalwijk waar maandag een verpleegkundige werd doodgeschoten. Het OM zegt dat de verdachte, haar ex, wordt vervolgd voor moord of doodslag. Foto Remko de Waal/ANP

Hoe is het om in een gewelddadige relatie te zitten? Om het uit te maken en vervolgens met de dood te worden bedreigd? Een 28-jarige vrouw werd deze week in Waalwijk doodgeschoten, vermoedelijk door haar ex. Andere vrouwen overleven de agressie. Eén van hen, een twintiger, doet hier haar verhaal. Anoniem, want ze wil „geen dingen opwekken”. Haar naam is bij de redactie bekend.

„Onze relatie begon een paar jaar geleden. Toen was het nog leuk. Maar hij had last van jaloezie. Het begon met kleine dingetjes. Mijn telefoon pakken, kijken op mijn Facebook. Later werd het erger. Kwam ik thuis van het stappen, stond hij bij mijn voordeur. Of dan belde hij me dertig keer op als hij me niet te pakken kreeg. Hij handelde uit angst en jaloezie. Dat ik dingen aan het doen was waar hij geen controle over had.

Als hij die buien niet had, kon hij heel lief zijn. Extra lief, zeg maar. Attent, vriendelijk, hij deed alles voor je. Maar het kon zo omslaan, vooral in combinatie met alcohol. Waar ben je geweest, schreeuwde hij in mijn gezicht, als ik iets later was dan gepland. Hij raakte in volle paniek, spuugde bijna van woede. Pas na een half uur viel er te praten. Dan zei hij dat hij dit ook niet wilde, dat het hem speet.

Ik werd heen en weer geslingerd. Hij kon me ophemelen, maar hij kon ook dingen zeggen waar alle vrouwen onzeker van worden. Je moet meer sporten. Je bent niet mooi zonder make-up.

Het fysieke geweld begon na een jaar. Hij heeft me geduwd, in mijn gezicht geslagen, me hard vastgegrepen.

Meerdere keren heb ik geprobeerd de relatie te beëindigen. Dan haalde hij alles uit de kast om me te behouden. Zocht psychische hulp, ging minder drinken. Hij werd de persoon die we allebei wilden dat hij zou zijn. Voor twee weken. Dan viel hij terug.

Ik besefte dat het niet over zou gaan en besloot dat ik er echt uit moest stappen. Twee jaar na het begin van de relatie was dat. Ik maakte het uit bij mij thuis – we woonden niet samen. Waarop hij me mishandelde. Ik dacht: het is niet veilig om het nu uit te maken, dit kan mijn dood worden. Ik draaide het terug, zodat hij rustig zou worden. Een dag later ging ik naar een ander adres, en maakte het per sms alsnog uit.

Daarna begon het dreigen en stalken. Doodsbedreigingen per sms. Hij begon me te volgen. Zocht me op mijn werk op. Postte bij mijn huis.

Ik begon een logboek bij te houden, van alle mails, sms’jes en telefoontjes. Dat waren er duizenden. Ik meldde alles bij de politie. Na een tijdje ging ik met mijn moeder naar het politiebureau om aangifte te doen. Tevergeefs: de agente hoorde ons aan, zei niet veel, en stuurde ons weer weg. De doodsbedreigingen waren niet specifiek genoeg, zei ze. Ze vertelden niet hoe hij me wilde ombrengen.

Pas na twee maanden proberen voelde ik me serieus genomen door de politie. Ik werd gekoppeld aan een wijkagent. Ik kon hem bellen. En de politie zei: wat er ook is, bel 112, voel je niet bezwaard. Dat heb ik ook gedaan, als hij weer eens voor mijn deur stond. Als hij me zag bellen, vertrok hij.

De wijkagent hielp mij aan een rechercheur. Met hem heb ik enorm geluk gehad. Hij heeft bewijsmateriaal verzameld en is een rechtszaak begonnen.

De straf was behoorlijk. Een flinke taakstraf, voorwaardelijke celstraf, een contactverbod, enzovoorts.

Intussen had ik ook contact gezocht met andere exen van hem. Die bleken verhalen te hebben die leken op het mijne. Maar de meesten hadden zich nooit bij justitie gemeld. Ze waren er klaar mee.

Ik ben me lang onveilig blijven voelen, op straat. Ik zorgde ervoor dat ik niet alleen liep, had altijd mijn mobiel in mijn handen. Als ik iemand zag met zijn haarkleur, dan pompte de adrenaline door mijn lichaam. Nu ben ik niet bang meer, maar wel alert. Ik check alles wat ik om me heen zie.

Ik had nooit gedacht dat dit mij zou overkomen. Je wordt makkelijker slachtoffer dan je denkt. Ik verbaas me erover dat ik twee jaar bij hem ben gebleven. En ook weer niet. Hij was manipulatief. Je komt terecht in een situatie, het wordt normaal. Het wordt jouw wereld.”