Aan het eind van de run is er altijd een beloning

Deze zomer bezoekt nrc.next iedere week een club in Nederland. Deze keer: drinkers met een hardloopprobleem.

Foto Lars van den Brink

Sandro staat op zijn kop op de parkeerplaats. Tussen zijn kale hoofd en het asfalt zit een bierviltje. Twee mannen houden zijn benen vast, een derde giet een glas bier leeg in zijn mond. De groep mensen die in een kring om hen heen staat vindt het de normaalste zaak van de wereld. Slechts één vrouw kijkt bezorgd. „Passen jullie wel op dat het niet in zijn neus komt?” Maar haar woorden worden overstemd door het gezang van de anderen:

All Australians are born illegitimate,

Born illegitimate,

Born illegitimate,

All Australians are born illegitimate,

Bastards through and through

Sandro komt niet uit Australië en is ook geen bastaard. Maar hij is wel net zestig geworden, zegt hij als hij weer rechtop staat. En dan moet je af en toe iets geks doen. „Om er een beetje bij te blijven horen.”

Dezelfde parkeerplaats, anderhalf uur eerder. The Hague Hash House Harriers hebben zich verzameld rond een zilvergrijze Toyota. Mensen in sportkleding, mannen in de meerderheid, Engels als voertaal. Op het oog een normaal hardloopclubje. Tot ze beginnen te zingen en het op een lopen zetten, het Westduinpark in.

Hashing begon in Kuala Lumpur aan het eind van de jaren dertig. Verveelde Britse ambtenaren en zakenlui besloten wekelijks een eindje te rennen, met een speurtocht als spelelement en drank als beloning. Zo veel mogelijk dorst moet het rennen opleveren, als goed excuus om die aan het eind te lessen.

The Hague Hash House Harriers is de oudste hashingclub van Nederland. Al 33 jaar hashen ze iedere week in de omgeving van Den Haag, vandaag voor de 1815e keer. De groep varieert van samenstelling en van getal en de route die ze afleggen is nooit hetzelfde.

Frank Kop (59), bijnaam Rubber Rocky, is één van de hares en kent de trail - hij heeft ’m zelf uitgezet. In zijn hand heeft hij een plastic tas van de Hoogvliet, gevuld met zaagsel. Af en toe gooit hij een handvol op de grond.

Vroeger werd de trail met papiersnippers uitgezet, maar die wilden nog weleens wegwaaien. In Den Haag zochten ze daarom een alternatief. Eerst was het bloem, maar toen er een aantal jaar geleden poederbrieven werden aangetroffen in de omgeving en de politie hun sporen ging onderzoeken op antrax bleek dat toch niet ideaal.

On on!” klinkt het door het bos, als teken dat de groep nog op de goede weg zit. Er is een trail voor runners en voor walkers. Rubber Rocky zit er qua tempo een beetje tussenin. Hij gaat al een tijd mee, vertelt hij tijdens het hollen. Hij begon in 1982, toen er nog mariniers meeliepen en af en toe een ambassadeur. Hijgend: „Dan waren er ook bodyguards bij. Met pistolen en alles. En als we langs het naaktstrand liepen in Scheveningen... Dan wisten de Amerikanen niet wat ze zagen... Die jongens waren niets gewend...”

Inmiddels is de club aan het vergrijzen. „Vroeger gingen er nog weleens leuke vrouwen mee... En veel jongens van Heineken of Shell... Maar ja, die zijn nu allemaal gepensioneerd.” Hij hapt naar adem. „Oké, nog honderd meter en dan zijn we bij de bierstop.”

De laatste kilometers naar de parkeerplaats worden wandelend afgelegd. Hugo Alberga (71), alias Bold Fokker, somt de plekken op waar hij heeft gehasht. „Karachi, Korea.” Volgens hem kun je het zien als een travelers network: waar ter wereld je ook gaat, er is altijd een groep waar je je bij kunt aansluiten. De regels zijn bovendien overal hetzelfde, het verschil zit ’m vooral in het terrein. „In landen als Indonesië en Maleisië zijn het echt jungle runs. Daar moet je soms dwars door een rivier heen.” Zelf begon hij met hashen in Sri Lanka. „Daar renden we door de rijstvelden en rubberplantages.”

Op de parkeerplaats wacht Hot Flush (Sheila Gullick) met chips, blokjes kaas en nog meer bier. Om mee te doen leggen alle deelnemers 5 euro in, virgins mogen gratis. Sheila is ‘hash cash’, de penningmeester. Net als in andere landen is de Nederlandse organisatie, het ‘mismanagement’, informeel. „Je doet het een paar jaar. Totdat je iemand zo gek krijgt om het van je over te nemen.”

Zoals iedere hash eindigt ook run 1851 met een bijeenkomst in de circle. Onder leiding van de zogeheten Religious Advisor worden ‘downdowns’ uitgedeeld voor zonden die tijdens het hashen begaan zijn. Een downdown betekent: in het midden van de cirkel staan, drinken, en het liefst een beetje snel.

Een van de hashers verdient een downdown omdat hij de verkeerde kant opliep en een stomme hobby heeft: voetbalvelden bezoeken. Rubber Rocky krijgt er een omdat hij een kam bij zich had („Waar heb je die in godsnaam voor nodig?”) en nog een omdat hij de route veel te makkelijk had gemaakt.

Tot slot is er een downdown voor de lazy ladies. Hot Flush moet in de cirkel gaan staan. „Well thanks”, zegt ze lachend. „I haven’t been called a lady in a very long time.

Ze drinkt haar glas bier leeg. Binnen tien seconden. Zoals het hoort.