Komisch schot mist veel

Drie jaar na zijn debuut keert de blowende, zuipende en vuilbekkende teddybeer Ted terug. Regisseur-scenarist Seth MacFarlane doet opnieuw zijn stem en stopte Ted 2 vol met dingen waar hij om geeft, van een hommage aan oude showballetten tot verwijzingen naar Rocky.

De pas getrouwde Ted moet met behulp van een beginnend advocate (Amanda Seyfried) aantonen dat hij geen object is maar een persoon. Even lijkt het een politieke film te worden over burgerrechten: zo memoreert de advocate dat slaven ooit ook niet meer dan bezit waren. Voordat deze historische parallel uitgewerkt kan worden, zijn we alweer drie grappen verder. Erg consequent is de humor niet. Homo’s zijn oké, maar als er aan een waterpijp in de vorm van een penis gelurkt moet worden, trekken Ted en zijn oude maatje John (Mark Wahlberg) een heel vies gezicht. MacFarlane mist de discipline om zijn veel te lange film echt memorabel te maken. Ted 2 voelt als een komisch schot hagel waarvan veel te weinig grappen echt doel treffen.