Kinderen zijn ook mensen

Het kind in het gezin waar niet veel te spenderen valt, zal er ook last van hebben. Van ouders die het nadrukkelijk opjutten om beter te presteren. Te profiteren van de gelijke kansen waar álle kinderen wettelijk recht op hebben en waar, lijkt het soms, mee bedoeld wordt dat zo’n kind steeds hoger reikt. Of het daar nu intellectueel en/of mentaal geschikt voor is of niet.

Kinderen van ouders die meer te besteden hebben, zijn wat dat betreft steeds meer vogelvrij. Hun ouders willen het beste voor hen en daarvoor trekken ze hun portemonnee. Twintig jaar geleden hadden ze daar 26 miljoen euro per jaar voor over, vier jaar terug was dat meer dan vervijfvoudigd, tot rond de 149 miljoen, berekende het Centraal Bureau voor de Statistiek. Er is een groeiende markt die het slagen van een kind verkoopt. Wat er gekocht wordt? Hoge cijfers. Opvallende prestaties. Een op elk gebied voorspoedige schoolcarrière die leidt naar een hoger niveau. Dat zit er altijd in, er moet alleen even worden uitgevogeld hoe het te bereiken. Met bijles (te beginnen voor de post-kleuter in groep drie), huiswerkbegeleiding, remedial teaching, toetstraining. Met coaching voor de brugklasleerling. En blijft succes uit, dan zijn er adviesbureaus die de psychologische en cognitieve vaardigheden van een kind doorlichten. Garantie is er niet. Voldoet het kind niet aan de verwachtingen, dan ligt dat niet aan de aanbieder.

Het is een luxeprobleem, maar daarom niet minder: arme kinderen. Ga d’r maar aan staan, met je gemiddelde intelligentie en doorsnee sociale vaardigheden. Met je ouders die geen verweer hebben tegen de verslavende waar die de kindermaakbaarheidsindustrie aanbiedt. Ze vrezen dat ze tekortschieten als ze er geen training of cursus tegenaan gooien. Ze willen alleen maar het beste voor hun kinderen en neem ze dat maar eens kwalijk.

Deze ontwikkeling lijkt niet te keren en de vraag is: waarom. Is het onderwijs niet goed genoeg, was dat vroeger beter? Daar zijn geen aanwijzingen voor. Op moderne scholen wordt meer dan ooit aandacht besteed aan het welzijn en niveau van elke leerling. Zijn kinderen dommer geworden, minder weerbaar? Ook niet. De enige verandering zit bij hun ouders. Die staan voor de uitdaging om hun kind zo goed mogelijk naar de volwassenheid te begeleiden maar zich niet gek te laten maken. Soms iets extra’s nodig, maar standaard kan dat niet zijn. En werkt het niet, dan is de frustratie voor de ouders (het kind wist al dat hij iets niet in zich had). Verwachtingen van het nageslacht koesteren is van alle tijden. Worden die verwachtingen gefnuikt, dan moet er misschien juist niet aan een kind gesleuteld worden. Dan begint er een ander avontuur.