BN’ers laten ons hun stad zien

Als je zo veel televisie kijkt als ik, ga je al die Bekende Nederlanders als een soort familie zien. Soms weet je meer van ze dan je lief is.

Ik koppel hun hoofd vaak in gedachten aan een stad of regio. Gisteren bij Jinek monsterde ik weer onbewust de tafel: Karin Bloemen, dat is Schagen, net als Gerard Joling. Twee advocaten, aan wie je het nog een beetje kunt horen: Bénédicte Ficq, burgemeestersdochter uit Zuid-Limburg, en Jan-Hein Kuijpers, natuurlijk Oss. Giovanca, dat is de spannende combinatie Amstelveen en Curaçao. En Art Rooijakkers komt uit hetzelfde dorp als Dries van Agt en A.F.Th. van der Heijden (Geldrop), dus daarom maakt hij een rotopmerking over het wonderlijke doelpunt dat PSV eergisteren in de verlenging tegen kreeg.

Het is een beetje particuliere hobby misschien, maar het maakt wel degelijk uit waar iemand opgroeide en het is aardig dat je daar soms nog iets van herkent in doen en laten. Alleen daarom al is voor mij de dagelijkse zomerserie Ik Neem Je Mee (KRO-NCRV) verplichte kost.

Het format is doorzichtig. Een van de vaste presentatoren van de fusieomroep laat zich door een BN’er rondleiden in zijn geboorteplaats of een stad die belangrijk voor hem of haar is geweest. De presentator arriveert in een klassieke rode Volkswagen cabrio en stapt dan over op een nog raarder transportmiddel: tandem, open rijtuig, skateboard, tuk tuk of Ferrari.

De productie heeft de meest voor de hand liggende toeristische plaatsen voorgeleid, maar soms gebeurt er in de interactie tussen presentator en hoofdpersoon iets spannends. Dat gold bij voorbeeld voor journaliste Margriet van der Linden en Katja Schuurman. De eerste koos niet voor haar gereformeerde geboortegrond in Zuid-Holland, maar voor Amersfoort, waar ze aan een confessionele opleiding journalistiek voor het eerst zichzelf kon zijn.

Ook gisteren won de psychologie het van het toerisme. Schrijver Bart Chabot liet zijn Den Haag zien aan Joris Linssen: Binnenhof, Scheveningen, Bezuidenhout. De maker van Hello Goodbye stelde nonchalant de juiste vragen en Chabot liep leeg over zijn depressies, zijn geestelijke verwaarlozing als kind en zijn schuldgevoel tegenover zijn gezin als hij door zijn ziekte vroeg zou overlijden: „Dan krijgen die leraren en opvoeders alsnog gelijk: toch een loser!”