We zongen mee met Amy en keken toe hoe ze teloorging

Soulzangeres Amy Winehouse (1983-2011) leefde en stierf voor de camera’s van paparazzi en de ogen van miljoenen fans. Wie heeft niet die YouTube-filmpjes bekeken waarin ze heimelijk een snuif cocaïne nam tijdens een concert; of de berichten gelezen die al lang niet meer alleen in de roddelpers verschenen over hoe haar talent in de weg werd gezeten door eet-, alcohol- en drugsverslavingen en de mannen in haar leven: vader Mitch (niet zo blij met deze documentaire) en (ex-)echtgenoot Blake Fielder-Civil. Voer voor psychologen en mediasociologen, en dat is precies de rol die regisseur Asif Kapadia zijn publiek toebedeelt.

Gemonteerd uit bestaand beeldmateriaal – van talkshows tot homevideo’s – gaat Amy vooral over de beeldvorming rondom sterrendom, en vragen rondom privacy en openbaarheid. Kapadia maakte eerder een vergelijkbare film over coureur Ayrton Senna en wil niet moraliseren, maar met zijn esthetische strategie roept hij zijn publiek ter verantwoording. We hebben allemaal Amy’s platen gekocht, meegezongen met Rehab („They tried to make me go to rehab but I said, ‘No, no, no.’”) als een protestsong die haar particuliere verslaving oversteeg, maar ook te lang gekeken naar haar teloorgang. En nu doen we het met deze film weer. Fascinerend en onthutsend.