Ontroerend jonge Romeo en Julia in Diever

De balkonscène volgens Shakespearetheater Diever met Stijn de Jong als Romeo enJudith Teune als Julia. Foto Koen Timmerman

Steampunk en Shakespeare: de combinatie is verrassend en vooruitstrevend. Steampunk voert ons vanuit het nu terug naar stoommachinetijd. In het Drentse openluchttheater Diever krijgt Romeo & Julia een versie waarin de gepassioneerde en soms jeugdig-tedere liefde zich afspeelt in een rauwe entourage. Het befaamde Julia-balkon in Verona bestrijkt hier een reusachtige, uit zwart staal opgetrokken loopbrug die van boom naar boom loopt. Subtiel is de verwijzing naar West Side Story, de vrije bewerking van het verhaal in 1957, waarin ook stalen constructies het sfeerbeeld bepalen.

Regisseur Jack Nieborg bereikt met zijn Shakespeare-voorstellingen, overwegend gespeeld door amateurs, steeds grotere stijlvastheid. Zijn versies schuwen het scabreuze niet, maar altijd op welgemanierde wijze. Hij weet de teksten van Shakespeare voor een breed en jong publiek toegankelijk te maken met een snelle speelstijl en vindingrijke vertalingen. Elk zomerseizoen kan hij beschikken over geoefende spelers, die al jaren meegaan in het Dieverse, en jong talent.

Hoofdrolspelers Stijn de Jong als Romeo en Judith Teune als Julia zijn zo ontroerend jong, zoals je dat nooit ziet bij repertoiregezelschappen. Dat de voorstelling begint met een langdurige, smachtende en zwoele kus is een sterke inzet. Dit is geen toneelkus meer. Hier gaat liefde dwars door alle grenzen. Romeo is een argeloze dromer van liefde. Nog maar net heeft hij Rosalinde aan de kant gezet of hij richt al zijn sensualiteit op Julia die van Teune een bekoorlijke uitbeelding krijgt. Zij houdt de prilheid van haar jeugd hartveroverend in evenwicht met een vroegrijpe wijsheid. Tweemaal laat ze zich omhelzen door de dood: eenmaal blijkt het schijndood, daarna is het de echte dood als ze ontdekt dat ook haar Romeo van fataal gif heeft gedronken. Het idee van schijndood is geopperd door pater Lorenzo (Dick van Veen) die op deze manier de liefde wil redden. Maar het plan mislukt.

De rivaliserende families Montecchi (waartoe Romeo behoort) en Capuletti (Julia’s zijde) krijgen maffia-achtige uitbeelding door clanleiders en hun aanhang. Lord Capuletti (Bert Wijers) als Julia’s vader en de oude Montecchi (Gerard Conijn) als de vader van Romeo profileren zich als de grootste vijanden van hun kinderen: zij zijn het die hen uiteindelijk de dood in jagen. Onverzoenlijke familietwist staat de jeugdliefde in de weg. Julia’s voedster, gespeeld door Marion Juch, is een komisch talent: de adoratie van zo’n jonge jongen zou zij zich met heel haar lichaam laten welgevallen. Ze trilt even van ingebeelde wellust. Haar gevoel voor komedie is perfect.

De scène in het mortuarium waar de twee geliefden uiteindelijk terechtkomen krijgt een griezelig-kille uitbeelding met ijzig getik van waterdruppels. In die onderwereld gloeit hun liefde nog steeds. Hoe dramatisch dit slot ook is, als toeschouwer geloof je dat zelfs hun liefde in de dood blijft voortduren. De speelse onervarenheid van deze Romeo en Julia maken deze Drentse versie tot iets bijzonders.