Mijn vriendinnen en ik wisselen kleding uit

Willemijn Riedijk (29) is medeoprichter van Oud Wasgoed, een collectief van publiekshistorici. Ze deelt een appartement met een vriendin. „Ik wilde onafhankelijk blijven en daarom geen geld lenen.”

Foto Bob van der Vlist

IN

‘Ik kom uit een ondernemersgezin en ik geloof dat als je ergens een passie voor hebt, je ook kunt bereiken wat je wilt. Met mijn studie geschiedenis had ik niet duidelijk voor ogen wat ik wilde worden, ik dacht aan een baan bij de Verenigde Naties. Dat ik Oud Wasgoed ben begonnen ontstond dan ook toevallig. Tijdens mijn studie kon ik een project ontwikkelen in het Rijksmuseum tijdens de Nacht van de Geschiedenis. Dat was zo’n succes dat ik, samen met een aantal anderen, besloot een collectief te beginnen om meer opdrachten te doen waarmee geschiedenis toegankelijk wordt voor een breder publiek.

Nu werken er zo’n vijftien tot twintig freelancers voor Oud Wasgoed. Ik zorg voor nieuwe projecten. Vervolgens verdeel ik de taken en daarnaast werk ik ook inhoudelijk aan opdrachten mee. In de avonduren werk ik af en toe als host voor Rederij de Nederlanden, want ik hou ervan op het water te zijn. In rustige periodes werk ik in totaal zo’n 40 uur per week, andere momenten moeten we knallen en zit ik zo wekelijks op 60 tot 70 uur.

Als kleine ondernemer is het heel hard werken en je wordt helaas te weinig gesteund door de overheid. Er zijn weinig afspraken over bijvoorbeeld pensioen, alles moet je zelf regelen. Ik heb een spaarpot, maar dat geld staat op de rekening van mijn bedrijf en dat wil ik graag zo houden. Als het nodig is kan ik er een jaar van leven, maar dan valt mijn bedrijf waarschijnlijk om.”

UIT

‘Toen ik begon met Oud Wasgoed moest ik een tijd lang rondkomen van 1.000 euro per maand, dus ik ben gewend weinig te besteden. Destijds moest ik om die reden weleens een feestje afzeggen of sparen om in de kroeg een rondje te kunnen geven. Dat was altijd wel een uitdaging, want ik heb nooit willen lenen, ik wilde wel onafhankelijk blijven. Inmiddels verdien ik meer en ben ik al blij met 1.500 euro netto vanuit Oud Wasgoed en 200 van de rederij.

Ik vind het belangrijk andere kleine ondernemers te steunen, dus ik koop liever mijn brood bij de bakker en het vlees bij de slager dan dat ik naar de supermarkt ga. Daardoor ben ik vaak wel duurder uit, maar de producten zijn dan wel puur. Je weet beter wat je koopt. Toch ben ik ook weer niet heel radicaal, als het zo uitkomt ga ik ook naar de Albert Heijn, maar ik vind het wel belangrijk stil te staan bij wat ik eet.

Met vriendinnen wissel ik eens in de zoveel tijd kleding uit. Het is echt ongelooflijk hoeveel en gemakkelijk je anders nieuwe kleren koopt. Dus nu doen we af en toe aan kledingruil, maar ik vind het ook leuk om te geven. Waarom zou je niet iemand anders blij maken met iets wat je zelf niet meer draagt? En als ik wel iets nieuws koop, investeer ik echt in iets bijzonders zoals bijvoorbeeld Kuyichi, een duurzaam denimmerk. Ik ga niet meer zo snel naar H&M.”