Ho ho, neem alle kandidaten serieus

Het beeld van verstandige Democraten tegenover racistische en homohatende Republikeinen klopt niet, schrijft Frank Kruijsbeek.

illustratie Manny Francisco

De Nederlandse aandacht voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen is terecht. Waar het echter aan schort, is de manier waarop men hier naar de Amerikaanse politiek kijkt. In de verslaggeving over Washington en lokale Amerikaanse politiek zijn het vaak de verstandige Democraten die worden tegengehouden door de racistische, homohatende en moordlustige Republikeinen. Voor veel Nederlanders lijkt het duidelijk: Hillary Clinton wordt de nieuwe president en tot die tijd bewijst een groep oude blanke mannen hoe volslagen idioot en gevaarlijk het Republikeinse gedachtegoed is.

De populistische aandachttrekkerij van Donald Trump is koren op de molen voor hen die smalend kijken naar conservatief Amerika. Deze reactie is niet alleen onterecht maar getuigt ook van eenzelfde onwetendheid waarvan men in ons land Amerikanen zo graag beticht.

Het is waar dat binnen de Republikeinse partij en in de huidige race om het kandidaatschap voor die partij een sterk conservatief en zelfs reactionair geluid te horen is. Het gaat dan om Tea Party-kandidaten als Ted Cruz of de christelijk-fundamentalistische Rick Santorum die luid ageren tegen abortus en het homohuwelijk. Het klopt dat zelfs gematigde kandidaten als Chris Christy en Jeb Bush tegen beperkende wapenwetgeving zijn.

Ook valt het niet te ontkennen dat alle kandidaten, met de voorzichtige uitzondering van de isolationist Rand Paul, zich op oorlogstaal beroepen als het gaat om islamitisch fundamentalisme en allen gekant zijn tegen Obamas akkoord met Iran. Maar die politieke posities zijn niet exclusief voor Republikeinen weggelegd. Ook binnen Obamas eigen partij zijn politici die het akkoord met Iran verwerpen, zoals senator Chuck Schumer. Er zijn genoeg Democraten die tegen abortus zijn en zich verenigingen in pro-life organisaties als Democrats for Life of America.

Onder Ronald Reagan heeft de Republikeinse partij in de jaren tachtig en later opnieuw onder George W. Bush aan het begin van deze eeuw een radicale verrechtsing doorgemaakt. Zo kregen mensen als Cruz, Santorum en Huckabee een platform. Ze spreken een klein maar activistisch en luid segment van conservatief Amerika aan. Deze groep politici heeft een coup gepleegd binnen de partij en houdt haar in een ijzeren greep. De gematigde meerderheid, waar Jeb Bush het boegbeeld van is, moet schipperen tussen het tevreden houden van dit inherent ontevreden smaldeel en representatief blijven voor de Amerikanen in het midden, die wars zijn van overdreven politiek geschreeuw. Zij zullen bepalen wie de nieuwe president wordt. De Republikeinse kandidaat zal vermoedelijk ongeveer de helft van hun stemmen krijgen.

Om zo veel kiezers af te schrijven als doorgedraaide reactionairen op basis van enkele luidkeelse kandidaten, getuigt van onbenul. Neem de Republikeinse partij en haar kandidaten serieus, zelfs als je er niets mee hebt.