Scott plakt de pleister

De kracht van de Amerikaanse zangeres Jill Scott is dat ze voor elke al dan niet ongemakkelijke situatie in het leven een liedje kan schrijven. Ging je vriendin er met je vriend vandoor? Is je leven plots een emotionele puinhoop? Scott plakt de pleister. Of ze nu zingt uit boosheid of verdriet, of simpelweg troost en rust wil bieden als haar geliefde het zwaar heeft.

Op het net verschenen album Woman, haar vijfde sinds haar overrompelende debuut Who is Jill Scott? uit 2002, is Scott opnieuw een doortastend vertelster van haar intiemste gedachten. Dat begint al in haar openingsgedicht ‘Wild cookie’, waarin ze eufemistisch de eigenzinnige avonturen van een vrouwelijk geslachtsdeel beschrijft. Daarna wordt het duidelijk dat de zangeres zichzelf weer bij elkaar had te rapen na stevige hartzeer. In liedjes als ‘Prepared’ en uptempo ‘Closure’, waarin ze met de hulp van soulvolle blazers duidelijk maakt wat haar ‘homie’ nooit meer zal krijgen, is ze oprecht en duidelijk.

Woman is een mooi album met sensuele retrosoul, die zeilt langs de jaren zestig en lichtjes jarenzeventigfunk raakt. Jill Scott heeft in zestien nummers veel te zeggen met de van haar bekende humor en scherpte, maar ze is niet overal overtuigend. Te veel tracks op dit album verzanden in middelmatigheid. Beter had Scott haar muziek (lees: gevoelens) wat laten indikken tot een selectie die er fier en levendig uitspringt.