Nooit regen in Californië. Behalve op mijn trouwdag

‘Maar wat als het slecht weer wordt?’, vroegen Nederlandse vrienden als we vertelden over onze plannen.

Een inwoner van Moreno Valley in Californië houdt schoonmaak na een hoosbui in juli.

Een vriend zei laatst dat zijn hoofd „letterlijk” was ontploft van woede. Om de haverklap wordt er iemand „letterlijk” gek van het verkeer in Los Angeles. Je moet oppassen met zo’n woord. Maar ik kan het niet anders zeggen: mijn bruiloft in het woestijnachtige, Zuid-Californische klimaat is – midden in een epische droogte – letterlijk in het water gevallen.

Juni 2015 was de heetste juni ooit gemeten. We zitten al jaren in een ongekende droogte. Nooit eerder is er zo langdurig zo weinig neerslag gevallen. Overal in Californië gelden beperkingen op waterverbruik. Auto’s worden vuil, tuinen drogen uit, hellingen staan in brand. Gemeenten die te veel water gebruiken, krijgen boetes. En in juli regent het nooit in de regio LA.

Letterlijk? Nóóit, zoals elke klimatoloog je kan vertellen.

Toen Kelly en ik in de bergen ten noorden van de stad een mooie plek voor een bruiloft vonden, kwam de vraag naar een plan B dan ook niet in ons op. De ceremonie en borrel, het diner en feest: allemaal buiten. Vanzelfsprekend. Aan het eind van de middag zou het warm en zonnig zijn. Onder de sterrenhemel zouden we eten en dansen.

Een oceaanbries, de verpletterende zonsondergang, vuurvliegjes en live jazz: zo doen we dat in dit heerlijke klimaat.

Alles komt goed

Een enkel Nederlands familielid probeerde nog wel „Maar wat als …” te vragen – voordat ik luchtig onderbrak: „Het regent niet in juli.”

Zelfs op de ochtend zelf waren Kelly en ik ervan overtuigd dat alles goed zou komen. Onze plannen waren misschien te romantisch, te subliem om ruimte te geven aan de opdringerige werkelijkheid. We leden aan suspension of disbelief, zoals de filosoof Samuel Taylor Coleridge het noemde: wie in een verhaal wil opgaan, moet zijn rationele ongeloof uitschakelen.

Tropische storm Dolores hield toen al dagen huis boven de Stille Oceaan. De regen was voorspeld. Mijn best man Andy maakte zich zorgen. Kelly en ik niet. „Een paar spetters, baby, geen probleem”, suste ik tijdens onze ochtendwandeling voordat ze haar jurk aantrok.

Later vertelde gastvrouw Geraldine, van de ranch waar we feestvierden: „Alle bruiden die ik hierover sprak, zeggen dat ze absoluut totaal van slag zouden zijn geraakt. They would have lost it big time.” Maar Kelly bleef lachen, kalm en sterk, de hele dag door.

Toen we als eersten arriveerden om de boel klaar te krijgen, begon het te motregenen. Een uur later hoosde het. De naar vocht snakkende bergen om ons heen waren gehuld in dramatische, dreigende wolkenformaties. Het donderde, flitste, waaide en hoosde. De eenvoudige witte bloemen op de al klaargezette eettafels dreigden eraan te gaan.

De jurk van mijn geliefde

Maar wacht, was dat niet een stukje blauwe hemel, daar in de verte? Een sjouwer wekte me uit mijn dagdroom. Hij hield zijn iPhone voor mijn neus en vertelde dat de kans op regen tot negen uur ’s avonds „letterlijk 100 procent” bedroeg. Ik keek naar de zompige bodem en dacht aan de jurk van mijn goedgemutste geliefde. Pas toen drong het door tot deze talloze keren nat geregende Nederlander.

Ons masterplan was al maanden een bron van mondiale voorpret voor ons, familieleden en vrienden ver en nabij. Nu ging het van tafel. In twee uur was er een nieuwe, swingende ceremonie bedacht onder lekkende tentzeiltjes, waarbij ik mijn pak kon opofferen om de jurk van Kelly een beetje droog te houden. Tijdens het geïmproviseerde diner binnen waren we omringd door natgeregende moeders, extra spetterende live jazz, warrige kapsels en doorweekte schoenen.

Tal van gasten betoogden dat regen op je trouwdag geluk betekent. De foto’s, buiten genomen op de momenten dat het even droog was, onderschrijven die theorie.

Nooit eerder viel er zo veel neerslag in de zomer. Records uit de negentiende eeuw werden met overgave gebroken, met dank aan Dolores. Zondag was het weer gewoon warm en zonnig. Maar die doorweekte zaterdag was letterlijk de beste zomerdag ooit.