De hele Dorpsstraat aan de DigiByte

Wat stel je als winkelier tegenover het succes van online shoppen? Kledingwinkel House of Blue Jeans in Zoetermeer zit vol tech-snufjes. En je betaalt er met virtuele munten.

Eigenaar Michael Hauser (25) van House of Blue Jeans toont de mogelijkheden van de passpiegel in zijn winkel. Foto Rien Zilvold

Drie wizzkids – één uit Hongkong, één uit Amerika en één uit Engeland – hadden tijdelijk hun intrek genomen in zijn winkel. Twee weken waren ze bezig, van acht uur ’s ochtends tot één uur ’s nachts. Het grootste deel van de tijd zaten ze ingespannen naar hun laptops te turen. Overal lagen kabels.

Aan de gevel van House of Blue Jeans in de Dorpsstraat in Zoetermeer zie je niet af wat er binnen gebeurt. De op het oog wat simpele herenkledingwinkel is door techbedrijf Tofugear uit Hongkong uitverkoren als dé demowinkel van Europa. Het bedrijf heeft de winkel volgestopt met allerlei technologische hoogstandjes die de klant een geweldige shopping experience moeten bezorgen.

Retail 3.0, het nieuwe winkelen, noem het hoe je wilt – House of Blue Jeans is er klaar voor.

De herenkledingwinkel van Michael Hauser (25) bestaat vijf jaar en twee maanden. En dat terwijl hij van plan was om bij het leger te gaan. Specifieker: de mobiele brigade. Al zijn testen had hij al gehaald, 5,5 jaar geleden, maar ja, toen moesten zijn verstandskiezen getrokken worden. Tijdens de herstelperiode kreeg hij een berichtje van Defensie: ze namen even niemand meer aan. Economische crisis.

Toen kwam het pand in de Dorpsstraat vrij en vroeg zijn vader, die zelf verderop in de straat een groentenzaak heeft: wil je geen kledingwinkel beginnen?

Vrouwenkleding wilde Hauser niet verkopen – daar heeft hij geen verstand van. Bovendien zijn zulke winkels er al genoeg in de straat. Hij wilde zich richten op stoere, betaalbare mannenkleding.

Van vrienden van zijn vader met kledingwinkels leerde hij hoe hij moest inkopen. En nu draait zijn zaak – waarin een motorfiets, een flipperkast en een oude jukebox staan – alweer vijf jaar (en twee maanden) heel aardig. Natuurlijk heeft hij moeilijke tijden gekend, net als iedereen in de straat, maar hij heeft altijd winst gemaakt.

Hele straat aan de DigiByte

Hij heeft ook weinig last van concurrentie. Eén winkel in de straat verkoopt duurdere mannenkleding, met merken als G-Star en Diesel en zo. House of Blue Jeans verkoopt spijkerbroeken van rond de 45 euro en shirts van grofweg 17,95 euro of 37,95 euro.

Aan het einde van elke dag telt Hauser zijn kassa. Hij maakt keurig weekafsluitingen. Hij weet precies wat er in komt en wat eruit gaat.

Er komen echter niet alleen euro’s binnen. Hauser, die ooit een ICT-opleiding volgde, accepteert ook betalingen in DigiByte, net als de bitcoin een virtuele munt. Hij probeert de hele straat zover te krijgen. Zijn overburen, een restaurant en een outdoorwinkel, doen al mee.

Zelf betaalt Hauser zijn kledingleveranciers in Hongkong in DigiByte. Het is twintig keer sneller, zegt hij, en vijf keer zo veilig als de bitcoin. En het scheelt hem veel geld. Als hij met wisselkoersen te maken heeft, kost hem dat 10 tot 12 procent. Nu is zijn betaling in één seconde aan de andere kant van de wereld.

Op internetfora kwam hij in contact met de oprichter van DigiByte, Jared Tate, en via hem kwam hij weer in aanraking met Tofugear. Vier maanden geleden stonden Tate en de jongens van Tofugear ineens bij hem in de winkel. Ook in het echt klikte het. Voor hij het wist was House of Blue Jeans gebombardeerd tot demowinkel waar Tofugear alle snufjes kan demonstreren aan potentiële klanten en andere geïnteresseerden. Het duurde even, maar nu is alles in gebruik.

Broek op de enkels

Als je een kledingstuk op de houten kist naast de passpiegel legt, verschijnen op de spiegel automatisch 360 graden foto’s. Dat komt door RFID- technologie; aan elk kledingstuk hangt een label dat nog het meest weg heeft van een QR-code. Door met je vinger over de foto te bewegen, kun je het artikel virtueel draaien en van alle kanten bekijken. En je krijgt meteen combinatiesuggesties. Deze broek? Probeer er dit shirt eens bij.

In de paskamer is soortgelijke software geïnstalleerd. Dankzij iBeacons weet het systeem wie er bij de spiegel of in de paskamer staat, mits de klant de app op zijn smartphone heeft gedownload. In het pashok hangt een scherm, waarop foto’s van het kledingstuk verschijnen zo gauw je het aan de muur hangt. Het scherm biedt meer opties; je kunt de verkoper vragen een andere maat te brengen, of je je aankopen alvast betalen – met iDeal, of in DigiByte.

Als je een stapel kleding op de toonbank legt, verschijnt binnen twee seconden het totaalbedrag op de kassa. De verkoper hoeft alle artikelen niet meer stuk voor stuk te scannen.

Wat dat allemaal gekost heeft? Hauser haalt zijn schouders op. Geen idee. Het is kostbare apparatuur, dat weet hij wel. Waarom het bedrijf uit Hongkong hém heeft uitgekozen? In de Dorpsstraat in Zoetermeer?

Dat komt door die internetfora, zegt Hauser. En Tofugear was onder de indruk van hoe ver Nederland al is. Hoe wij eten bestellen via de tablet, hoeveel kleding wij al online kopen en hoe wij in de supermarkt onze boodschappen zelf scannen.

Zijn klanten reageren enthousiast, zegt Hauser. Mannen vinden de techniek achter de snufjes reuze interessant. Al zijn er ook klanten voor wie het lastig is. Zoals de man die een broek komt kopen met zijn hoogbejaarde moeder, die vanuit haar elektrische rolstoel commentaar geeft. „Nog wat van die buik af en hij zit perfect!” De man trekt midden in de winkel de broek weer uit, beseft dan wat hij doet, en sloft met de broek op zijn enkels het pashokje weer in. Aan hem zijn de snufjes van Tofugear niet besteed.