Kijk rechter: zó voer je een plofkraak uit

Wie: Mohamed, Ismael el H., Ismael L., Hamza.

Waar: Utrecht, strafkamer

Kwestie: Voorbereiden plofkraken.

Dat ze het op een rennen hebben gezet, misschien is dat achteraf hun fout geweest. De politie was gebeld door een bewoner die ‘verdachte mannen’ had gezien. En de politie herkende een van de mannen van een eerdere plofkraak. En toen moesten ze dus hun handen omhoog doen, tegen het plafond van de Clio. Twee uur ’s nachts was het, toen ze gingen rennen. De politie viste ze allemaal op. Uit achtertuintjes, bukkend achter auto’s, met een doorweekte broek van de slootjes. Er was gedreigd, wapens waren getrokken. ‘Geef me een reden’, had een agent geroepen.

Een kon meteen een vorige straf van vijf jaar gaan uitzitten – hij is uit detentie naar de zitting gebracht. Nummer vier zit vast in België. Justitie vergat hem op te halen. Zijn advocaat zegt dat hij het zo wel goed vindt. „Uw cliënt zit daar vast voor een plofkraak?” vraagt de rechter sceptisch. „Ik hoor het u zeggen”, zegt de advocaat. „U wilt het niet bevestigen? Ik kan het ook wel opzoeken.”

De toon is gezet. Dit wordt een rondje ontkennen. Het viertal heeft dus niets, maar dan ook helemaal niets te maken met de autosleutels die in hun broekzak of in het portiervak zaten. Bij dna-bewijs zeggen ze dat het vast is gemengd met dat van anderen. Die Clio was gehuurd en „circuleert in de buurt – die kan je lenen”. Ze waren bij kennissen geweest. Op verkenning voor een plofkraak? Echt niet! En dat weghollen, dat was vanwege onbetaalde boetes en die openstaande celstraf.

De autosleutels hoorden dus bij een gestolen Audi RS6, met valse Poolse kentekenplaten en een gestolen VW Transporter busje. Die stonden in de garage van het complex waar een van hen woont. Op de achterbank twee aan elkaar getapete gasflessen met een ‘lans’: een dunne pijp waarmee het mengsel in een betaalautomaat wordt gebracht. In het busje stond een gestolen scooter. Er lagen grote ‘shopper’ tassen, ducttape, een verfspuitbus, jerrycans met benzine, regenpakken, een stopwatch, stroomstootwapens, portofoons.

Bij huiszoekingen werd apparatuur gevonden om datacommunicatie te storen, autosleutels te klonen, de startonderbreking te saboteren, en om auto’s te schaduwen en terug te vinden. En er was een TomTom waarmee de route naar ING-betaalautomaten was bepaald. Zes bleken ook gekraakt. En een iPad met een complete boodschappenlijst voor plofkraken, in het zoekgeheugen.

De reclassering had geen vat op deze verdachten gekregen. De meesten hadden een geschiedenis met justitie of jeugdzorg en waren „niet gemotiveerd”. Een „hulpvraag” kon de reclassering niet vinden. Deze mannen helpen zichzelf. Volgens de zaaksofficier brengt een plofkraak één à twee ton op.

De strafzitting van die ochtend is een workshop auto- en ploftechniek. Regenpakken blijken de voorkeursvermomming van plofkrakers. Tasers worden gebruikt om van veilige afstand het gas te laten ontploffen. De stopwatch om de gastoevoer te timen. Scooters om te vluchten, benzine om de vluchtauto mee in de fik te steken. Dan wel een college strafrecht, over het leerstuk ‘voorbereiding’ waarbij ‘dubbel opzet’ vereist is. Zowel op het hoofdfeit (de voorgenomen kraak) als op de voorbereiding ervan. Dat vindt de verdediging niet bewezen. Het technisch bewijs is onvolkomen. Of ze al die goederen nu echt ‘voorhanden’ hadden, is echt de vraag.

De officier telde in totaal drie setjes gasflessen; dus er zijn drie plofkraken voorkomen. Ze eist 15 maanden gevangenisstraf voor ieder.

De rechtbank oordeelt twee weken later dat er genoeg bewijs is om twee van de vier te veroordelen, tot 12 en 15 maanden. Van de andere twee is niet hard aangetoond dat ze in de Clio zaten of dat ze echt iets met de gestolen auto’s te maken hadden. Zij krijgen straffen van een week, vanwege kleine overtredingen.