Bedwelmend liefdesspel

Scène uit ‘Speak Low If You Speak Love’ Foto Danny Willems

In razendsnel samenspel bouwen dansers een doodskist om een onstuimig verliefde jongeman. Plots breekt hij de kist weer open en zoekt wanhopig rennend, tollend om zijn as, naar zijn geliefde die hij in zijn armen sluit, en opnieuw los moet laten. Hij kan Orpheus zijn, dwalend in het schimmenrijk Eurydice achterna. Deze overwinning van liefde op dood vormt de enerverende kracht achter de voorstelling Speak Low If You Speak Love van de Vlaamse choreograaf Wim Vandekeybus en zijn eigen groep Ultima Vez.

Met de Nederlandse première van deze indrukwekkende openingsvoorstelling geeft Festival Boulevard een sterk statement af: zuidelijk, bedwelmend, beeldend, expressief. Bovendien verweeft Vandekeybus moeiteloos de dramatische jazzstem van de Zuid-Afrikaanse zangeres Tutu Poane met de rauwe zang en gitaar van dEUS. Er zijn voor hem geen grenzen, noch in genre noch in inspiratiebronnen. De klassieke mythologie is gelijkwaardig aan actuele problematiek als angst voor vluchtelingen. Speak Low... is een buitensporig, tumultueus verteld liefdesverhaal van dansers, zangers en muzikanten die elkaar opzwepen.

Hoe anders is de wandelvoorstelling Remote ’s-Hertogenbosch door het Berlijnse Rimini Protokoll. Met koptelefoons op maken de deelnemers een tocht door de stad, op aanwijzing van een vrouwen- en mannenstem. We passeren het mortuarium van een ziekenhuis en beseffen onze vergankelijkheid. Het plein voor een busstation herbergt een theatervoorstelling, gespeeld door passanten als acteurs. En wij, toeschouwers? Vormen we een collectief of zijn we individualisten? Bij Rimini Protokoll blijven we alleen, bij Vandekeybus maakt we onderdeel uit van sensationeel danstheater.