Surfdorp aan Zee

Een surfspot aan de kust groeide uit tot een dorpje. Nu moet het weg.

Het beste uitzicht over de Scheveningse haven is hier, boven op deze zeecontainer. Geert Albarda (40 jaar) is net via een smal houten trapje naar boven geklommen. Op het dak van de container staat wat oud meubilair. Hij gaat zitten en wijst naar de horizon. „Als de zon ondergaat weet je niet wat je ziet. Prachtig.”

Geert Albarda woont in het surfdorp FAST in Scheveningen. Misschien niet helemaal volgens de regels. Maar, ach het mag in de krant. „Het dorp gaat toch binnenkort plat.”

Het dorp is befaamd in Den Haag. Ruim zes jaar geleden werd het opgezet door een evenementenbureau op een braakliggend stuk grond langs de kust; aan de rand van de haven en om de hoek bij de Visafslag. De gemeente vond dat goed. De omgeving kon wel wat kleur en gezelligheid gebruiken.

En dat kwam er, zegt Geert Verhoeff. Hij is de projectleider van FAST – Free Architecture Surf Terrain – en praat er opgewonden over. Het begon met een plek om surfers te allen tijde te voorzien van een plek, spullen en een douche. In rap tempo groeide het initiatief uit tot een heuse gemeenschap, vertelt Verhoeff die naar eigen zeggen ook wel de burgemeester van FAST wordt genoemd.

Hij vertelt over alle zeecontainers die op het terrein zijn gezet, voor het restaurant, voor slaapplekken en voor lockers om de surfplanken op te bergen. En voor ondernemers; zo is er een surfschool, een surfwinkel, een surfplankbouwer en een zeilmaker voor kitesurfers. In het ‘dorp’ is ook een skatebaan, een podium en een bunker die dient als museum. Er is plek voor tenten en campers.

Kunstenaars voorzien het terrein van allerlei culturele projecten. „Het is een beetje uit de hand gelopen”, zegt Verhoeff. Dat is niet de reden dat FAST verdwijnt. „Integendeel, iedereen, ook de gemeente, is lyrisch over dit project.” Maar het gebied in de haven wordt herontwikkeld. Zo komt er hotel en een gebouw voor visverwerking. „We wisten vanaf het begin af aan dat dit een tijdelijke locatie zou zijn”, vertelt Verhoeff.

Van de gemeente kreeg hij een nieuw stuk tijdelijke grond aangewezen. Om over drie jaar naar een vaste plek te kunnen. Maar dat is financieel niet haalbaar, zegt hij. „Investeren en daarna weer verhuizen is niet rendabel. En de ondernemers in het dorp willen ook vastigheid.” Bovendien is er meer concurrentie van andere surfscholen op het strand.

Geert Albarda gaat „alles en iedereen vreselijk missen”. Vooral die talloze keren dat hij midden in de nacht werd gewekt door muzikanten voor een jamsessie en een biertje.