Kloosterorde

De opening van het voetbalseizoen knarst. Politiebonden houden een aantal wedstrijden gegijzeld, in Arnhem werd Vitesse achterwaarts getackeld door hooligans, de transfercarrousel draait nog op volle toeren, crisis bij Ajax, and all that jazz.

Nog voor de eerste wedstrijd is de kalender al verbrokkeld. Dat belooft. De actie van de politie bewijst dat voetbal desacraliseert. Met de Tour durfden ze niet tot hinder over te gaan, maar de eredivisie is voor petten niet meer het sacrosanctum van weleer. Provincieclubs, altijd poreuzer voor maatschappelijke organisaties, worden niet ontzien – de kou in met PEC Zwolle en SC Heerenveen.

Enfin, de competitie duurt lang genoeg voor vergeving.

Tot een coup tegen de Grote Drie die geen grote drie meer zijn, zal het ook nu niet komen. Elke competitie creëert wonderlijke verrassingen, maar het blijft sporadisch geluk. Een putch wordt het niet, al zou ik het AZ best gunnen. De halve selectie leeggeroofd, maar in de eerste wedstrijden voor Europa ongebroken en lekker fris. Als liefhebber hoop je dat het ook bij FC Twente en Groningen tot een wederopstanding komt, maar daar heerst zwaarmoedigheid in spel en leven. Alkmaar fladdert door alle winden heen.

Stelligheid in voetbalvoorspellingen is een lachwekkende pretentie. Spelers zijn vaak even grillig als de bal. En er is de irrationale factor die discipline en groepsdenken kan verscheuren. Dat zie je nu al bij Ajax waar leiderschap kolderieke fictie is geworden. Met een burgeroorlog binnen de club op de achtergrond. De leiders zijn zoek geraakt of zitten op de reservebank. Andermaal werd pijnlijk blootgelegd dat het elftal te jong is voor Europees voetbal. Dat coach De Boer de ervaren en charismatische dirigent Lasse Schöne uit het elftal hield, is alleen te verklaren door de koude oorlog tussen hem en de clan-Cruijff.

Allicht is De Boer een jaar te lang blijven zitten bij Ajax. Zijn chemische slijtage wordt gretig opgepookt door krachten in de rand van het clubvoetbal voor wie De Boer niet revolutionair genoeg is. Fluweel zit überhaupt niet in zijn pakket. Is het toeval dat Jaap Stam zich deze week meldde met de prettige mededeling dat hij klaar is voor het grote werk? Jaap is geen roekeloze prater – als hij spreekt, zijn de kaarten geschud.

De landstitel zal weer voor PSV zijn. De rust binnen de Eindhovense club is haast bucolisch. Transfers worden niet beklonken op het altaar van prestige, maar op bankjes van nederigheid. Achter een nieuwe Romario wordt niet meer gehengeld. Mede doordat Philips afstand heeft genomen van de club. Zeker, het vertrek van Memphis Depay is een aderlating, maar zijn genialiteit kan door een Luuk de Jong in bloedvorm perfect worden omgezet in efficiëntie. En Adam Maher is ook geen dorsvlegel.

Na jaren van interne kladderadatsch ruist PSV de laatste tijd in gebeitelde eenvormigheid. De club als kloosterorde, bijna. Biddend en psalmerend voor en tijdens de wedstrijd: Brabant!

Blijft Feyenoord: kerkhof van niet ingeloste verwachtingen. Tot grote transfers is het niet gekomen en de jonkies met talent hunkeren naar het buitenland. Zelfs het Zwitserse FC Basel spreekt tot hun verbeelding en portemonnee. Coach Giovanni van Bronckhorst is een sieraad voor het Nederlandse voetbal en dus al helemaal voor Feyenoord. Maar krijgt hij genoeg steun van spelers en directie? In Rotterdam woedt een permanente jihad van afvalligheid. Een scheutje zure melk bij de koffie volstaat voor oproer. De oudgedienden die rond de Kuip hangen, beconcurreren elkaar als vleeshaken van kritiek. Gio zal de doem van verzuring moeten doorbreken. Zonder uitzicht op een prijs lukt dat niet.