Hoe hautain is die Nederlandsche Bank?

Is dit Rotterdam of Absurdistan? Pieter Lakeman, de bedrijvenhorzel die in 2009 een run op DSB Bank veroorzaakte, heeft weer eens gelijk gekregen. Rechtspraak is openbaar, zei hij ooit tegen me, behalve in zedenzaken en zaken over jaarrekeningen van bedrijven. Die laatste zijn Lakemans specialiteit, al meer dan veertig jaar.

Op 16 en 23 juni behandelde de rechtbank Rotterdam drie brisante, gerelateerde zaken. De partijen zijn verzekeraar Delta Lloyd, diens (inmiddels vertrokken) financieel directeur Emiel Roozen en De Nederlandsche Bank, controleur van de financiële wereld. Het gaat over handel van Delta Lloyd met vertrouwelijke informatie uit de koker van de toezichthouder. Over de geschiktheid van Roozen. Over publicatie van het besluit over de recordboete plus ‘pluk-ze’-ontneming van samen bijna 23 miljoen euro.

De zaken zijn „met gesloten deuren behandeld”, meldt de uitspraak. Burgers, wij dus, waren niet welkom. Met die ingekorte gepubliceerde uitspraak moeten we het doen. Absurdistan in Rotterdam.

Hoe ijzig was de sfeer binnen? Op beide zittingsdagen was Roozen er, blijkt uit het vonnis. Had hij familie of vrienden bij zich? Als morele steun. Om in de pauzes even de zinnen te verzetten? Wie waren er namens DNB en Delta Lloyd?

De uitspraak leest als een bijtende vechtscheiding. Het boterde al jaren niet meer tussen DNB en Delta Lloyd. Het ging van kwaad tot erger. De rechtbank somt de boosheden op. Twee gesprekken waarin Roozen werd getoetst op deskundigheid en betrouwbaarheid. Een „jarenlange voorgeschiedenis”, zoals de waarschuwingen van DNB in 2011 en 2012 wegens „de langdurig te scherpe risicohouding” van Delta Lloyd. De „normoverdragende gesprekken” van DNB met de top van Delta Lloyd in 2011 en 2012.

Normoverdragende gesprekken – wat een heerlijk hautaine woorden. Wij weten hoe ’t moet, wil jij even luisteren. Niks gelijkwaardigheid. Bovengestelde versus ondergeschikte.

Van twee mensen weten we dankzij het vonnis zeker dat zij achter de gesloten deuren het woord voerden. Voorzitter Jean Frijns van de commissarissen en ex-bestuursvoorzitter Niek Hoek van Delta Lloyd.

Frijns verdedigde het bedrijfsbeleid en dus ook Roozen. Hij hield immers als commissaris toezicht. Was zijn tegenvoeter bij DNB, president-commissaris Wim Kuijken, er ook om zíjn team bij te staan? Diens naam wordt niet vermeld.

Hoek pakte zelf eerder dit jaar zijn biezen. Hij rekende op diskwalificatie door de toezichthouder wegens dezelfde aantijgingen als nu tegen Roozen. Bij diskwalificatie ben je weg. Hoek leidde Delta Lloyd zonder staatssteun door de kredietcrisis (2008). Raakte hij vervolgens op drift door de bange Nederlandsche Bank die Delta Lloyd en hem koeioneerde en wars bleek van de ondernemingsrisico’s? Zo op drift dat hij en Roozen DNB een hak zetten met financiële handel op basis van geheime informatie die via via van DNB zelf kwam?

Hoek eindigde na zijn vertrek met een feitelijk beroepsverbod als bestuurder en commissaris van een grote(re) financiële instelling. Dat is de macht van De Nederlandsche Bank. Zonder adequate controle, anders dan door een rechter. Voor wie dat aandurft. Iemand?

Hoek verdedigde ter zitting Roozen. Hij had ook thuis kunnen blijven en een adhesiebetuiging kunnen sturen. Hij wist uit eigen ervaring dat rechters geneigd zijn DNB net wat meer te geloven in zulke complexe zaken. Hij wist ook dat hij in de ogen van DNB volstrekt ongeloofwaardig was en dat hem dat ook voor de voeten geworpen kon worden.

Is dat gebeurd? We weten het niet. Het was geheim.

Hoek deed zijn mond open. Een vent met ballen.