Grieks theater

Foto Inge Trienekens

Het was een week of drie geleden dat Georgios Chrissidis koffie dronk met zijn vrouw en besloot een daad te stellen. Alweer hadden de kranten die ochtend vol gestaan met berichten over de crisis in zijn geboorteland. Griekenland moest zus en de Grieken moesten zo. Alles klonk zo negatief. Waarom, dacht hij hardop, zetten we daar niet iets positiefs tegenover?

Een week later prijkt er een ludiek Grieks crisismenu op de kaart van zijn Berlijnse restaurant Z. Onder de naam ‘Elliniko- Europaïko Theatro’ (Grieks-Europees theater) kunnen gasten er voormalig minister van Financiën Varoufakis (een kalfssteak gevuld met feta) aan hun vork rijgen, een ‘Grexit teller’ (een lamsstoofschotel met aardappelpuree) bestellen of een ‘Süsse Angie’ (een griesmeeltoetje met walnoten).

„Voor de meeste Europeanen is Griekenland op dit moment synoniem voor betalen. Ik wilde iets leuks tegenover dat beeld zetten”, vertelde Chrissidis me aan de telefoon. En het werkt. „Mijn gasten moeten er om lachen. Ze vragen me allemaal hoe ik op het idee ben gekomen, en vervolgens ontspint zich vaak een goed gesprek over politiek.”

Hij klonk als een leuke man, Georgios Chrissidis. Hij vertelde me ook nog over zijn ouders, die net buiten Thessaloniki wonen en gezegend zijn met een moestuin en een paar rondscharrelende kippen. Zij hebben genoeg te eten. Maar zijn broer, die in de stad woont en daar een handel in auto-onderdelen drijft, heeft het een stuk moeilijker.

Ik moest denken aan wat wij allemaal aan de Grieken te danken hebben. Van het begrip democratie tot de Olympische spelen, van het theater tot de stelling van Pythagoras, van de logica tot en met gefrituurde kalamari. Het is maar een filosofietje, maar je zou de huidige Griekse tragedie natuurlijk ook kunnen zien als een kans om eens iets terug te doen.

Janneke Vreugdenhil