Holle rommelthriller

Zo gaan die dingen nou eenmaal: Als een boekverfilming succesvol is, volgt snel de adaptatie van een ander boek van dezelfde auteur. Dus is er nog geen jaar na de hit Gone Girl nu Dark Places, naar een eerdere roman van Gillian Flynn. Helaas is het een rommelpotje. De film wil te veel zaken aansnijden en doet dat in een versnipperde flashbackstructuur. De plot draait om een vrouw die als jong meisje getuige was van de moord op haar moeder en zusjes. Indertijd getuigde zij dat haar broer de dader was, maar klopt dat wel?

Het is een beproefd onderwerp dat een boeiend verhaal kan opleveren over verdringing en verlossing. Maar Flynn en regisseur Paquet-Brenner stapelen onderwerp op onderwerp: het verband tussen satanisme en hardrock, verstikkende armoede, onze obsessie met moordzaken, misbruik, waarheid versus roddels en geruchten. Veel van de kwesties die worden aangesneden, worden na de zoveelste plottwist ook nog eens ongeloofwaardig en dan rest een wel heel holle thriller, hoezeer de cast ook zijn best doet er nog iets te van maken.