Flirtende fladdermeisjes

Meisjes in zomerkleren. Die dartelen en nodig volwassen moeten worden. In zwart-wit. Je moet als filmmaker wel lef hebben om het grootste Franse filmcliché ter wereld te tarten. Dat is het eerste wat je denkt als je Tu dors Nicole ziet: typisch een Franse zwart-witfilm over fladdermeisjes. Er schuilt een addertje onder het gras: regisseur Stéphane Lafleur is niet echt Frans, maar Frans-Canadees, waardoor zijn film alleen een Franse coming-of-agefilm líjkt. Door de taal, de luchthartige doelloosheid van de plot, en dat zwart-wit. Dat is, omdat de film op 35mm gedraaid is, fluweelzwart als houtskool of carbonpapier. Zwart is ook de humor. En de blik op de 22-jarige protagoniste die eindelijk moet ontwaken. Het doet denken aan Frances Ha van Noah Baumbach, al was die film strakker, maffer en grappiger. Lafleurs komedie lijkt lichtvoetig, maar flirt met ernst: Nicoles slapeloosheid is mogelijk een symptoom van iets groters, al blijft in het midden wat. Aan de andere kant zijn die wallen onder haar ogen ook gewoon sexy.